چهارمین شب بیست و ششمین جشنواره موسیقی فجر هم مانند شب های گذشته حاشیه هایی داشت که گفتنش خالی از لطف نیست.
- بند اول حاشیه ها باز هم مربوط می شود به عدم صدور کارت خبر نگاری ام . از در تالار که وارد شدم دیدم یک نفر سلام کرد . برگشتم دیدم بعله!جناب حسن عمیدی(مدیر روابط عمومی جشنواره) است . از لبخندش معلوم بود که هنوز کارتم آماده نیست و البته آماده نبود.خوب این ماجرای کارت هم هر روز برای نوشتن شروع خوبی شده تا برسیم به بقیه ی حاشیه ها.
- ساعت 4 و سی دقیقه رسیدم به برنامه پژوهشی جشنواره در پژوهشکده فرهنگ و هنر. پایین که می رفتم در بالکن سالن بابک رضایی(مدیر اجرایی جشنواره) را دیدم او هم من را دید و خدا رو شکر می تواند تصدیق کند چیز هایی که مشاهده کردم . به طبقه ی پایین(در اصلی سالن) که رسیدم، دیدم قسمت جلو به کلی خالی است و یک نفر پشت تریبون در حال سخنرانی است. وقتی به ردیف های پشتی توجه کردم دیدم کلا با احتساب خبرنگار و مسئولین جشنواره و مسئول سالن و دو فیلمبردار و بابک رضایی که در بالکن حضور داشت، جمعیت شد 12 نفر! همه ی این را اضافه کنید به این مطلب که دو تن از سخنرانان هم غایب بودند. من نمی دانم چرا این همه بودجه صرف این بخش پژوهشی می شود که در تهران 15-16 میلیون نفری تنها 12 نفر مخاطب دارد. این بار برای اینکه هم خودم مطمئن شوم و هم مدرکی داشته باشم این عکس را گرفتم.
- ساعت 5 به تأتر شهر رفتم تا با دوستان گروه "مهتاب رو" دیداری داشته باشم و برای حضور نیافتن در کنسرت از آنها عذر خواهی کنم. از بین جمعیت زیاد ماموران امنیتی عبور کردم و به در تالار رسیدم. بعد از دیدار با دوستان به تالار وحدت برگشتم. از حاشیه های این کنسرت می توان به صدابرداری نامناسب اشاره کرد که صدای سالن برای چند دقیقه قطع شده بود.
- بخش اول برنامه تالار وحدت مربوط به بخش تکنوازی اساتید(!) موسیقی ایرانی بود. در ابتدا هادی منتظری به اتفاق مسعود حبیبی روی صحنه رفتند و هادی منتظری همان چیزی را نواخت که چند بار در مراسمی مثل جشنواره، نشست ماهیانه خانه موسیقی و ... نواخته بود.
- حسن ناهید تکنواز بعدی بود که قبل از نوازندگی تاکید کرد که چون دندان ندارد نمی تواند خوب ساز بزند؛ که البته این طور هم شد. البته در میان نوازندگی، زنگ تلفن همراهش هم چند بار به صدا در آمد. گاهی فکر می کنم خوب شد استاد پایور در میان ما نیست و این بی نظمی را از افراد گروهش نمی بیند والا خدا می داند چه اتفاقی می افتاد.
- جمعیت تماشاگران تکنوازی اساتید(!) موسیقی تا اندازه ای بود که تنها دو سوم قسمت همکف تالار وحدت پر شده بود. حال آنکه اکثر تماشاگران میهمان بودند.
- بالاخره ارکستر ملی به روی صحنه رفت. از همان اول معلوم بود هیچ چیز این ارکستر به ارکستر ملی فخرالدینی شباهت ندارد. از رهبر جوان گرفته تا نوازندگانی که گاه بی تجربه هم بودند. در میان نوازندگان این ارکستر می شود افراد با تجربه و حرفه ای را مشاهده کرد اما شاید نیمی از نوازندگان برای حضور در "ارکستر ملی ایران"نا مناسب بودند و تجربه کافی نداشتند.
- پارت اول مربوط به اجرای "بیژن و منیژه" ساخته حسین دهلوی و "نی نوا" ساخته حسین علیزاده بود. ارکستر توانست اجرای خوبی را از "بیژن و منیژه" به نمایش بگذارد اما در اجرای "نی نوا" در چندین قسمت ارکستر ضعف داشت. "نی نوا" قطعه ای ست که آنقدر مردم شنیده اند که تنها اشکال در اجرای دوباره آن برایشان کاملا نمایان است.
- تکنواز این قطعه پاشا هنجنی بود که آن طور که از سابقه اش پیداست بارها و بارها این قطعه را با ارکستر های مختلف نواخته ولی اینکه چرا او در اجرای حساس ترین قسمت "نی نوا" نفس کم می آورد(!) قطعا بر می گردد به ضعف نوازندگی اش. پاشا هنجنی شاید اعتقاد دارد می تواند با حرکات سر و مو و باز و بسته کردن چشمها مخاطب عام را جذب کند ولی آنچه برای مخاطب حرفه ای قابل توجه است نتیجه ی کار است که شب گذشته بسیار ضعیف بود.
- پارت دوم نیز با اشکالاتی رو برو بود . اول اینکه قطعات انتخاب شده هیچ سنخیتی با هم نداشتند. قطعه ی اول"سلام" بود که ملودی اصلی مربوط به استاد حسن کسایی است در حالی که در بروشور نام سازنده قطعه حسین علیزاده درج شده بود و هیچ نامی از حسن کسایی برده نشد.
- قطعه ی دوم "هفت قطعه کوچک" از ساخته های احمدپژمان بود. پویا سرایی نوازندگی قسمت سنتور این قطعه را به عهده داشت و برای هر کدام از هفت قطعه مجبور بود سنتورش را عوض کند. "هفت قطعه کوچک" هیچ شباهتی با کارهایی که تا کنون از پژمان شنیده بودیم نداشت و در اندازه آثار پژمان نبود.
- "نغمه خراسانی" ساخته ارسلان کامکار از دیگر آهنگهایی بود که در پارت دوم اجرا شد. با وجود زیبایی قطعه، آنقدر ملودی تکرار شد که می شد صدای اعتراض و غر زدن مخاطبان را شنید.
- "رقصان" از ساخته های حسین علیزاده به همه چیز شبیه بود جز رقصان. بیشتر آدم را یاد یک آدم منگ سرگردان می انداخت که بی هیچ هدفی به این سو و آن سو می رود. این قطعه به شدت از فقر ملودی رنج می برد و بعد از اتمام آن اصلا یادمان نبود که چه نواخته شد و چه شنیدیم.
- قسمت جالب و داغ برنامه ارکستر ملی، قطعات با کلام آن بود. در این کنسرت، سه قطعه از ساخته های فردین خلعتبری با اشعار افشین یدالهی و صدای پوریا اخواص اجرا شد. قطعاتی که بیشتر به درد همان تیتراژ فیلم می خورد تا اجرا در کنسرت ارکستر ملی. پوریا اخواص، خواننده و نوازنده گروه همنوازان حسین علیزاده است. البته نباید یک وقت شک کرد که انتخابش به عنوان خواننده ارکستر ملی به خاطر رابطه اش با حسین علیزاده عضو شورای ارکستر ملی بوده . قطعا شورای ارکستر با آزمون و با سختی بسیار توانستند اخواص را به عنوان مناسب ترین خواننده انتخاب کنند. ولی نکته جالب این بود که صدای اخواص در اجرای این سه آهنگ به صدای علیرضا قربانی نزدیک می شد و با آنچه قبلا از در آلبومش شنیده بودیم کاملا متفاوت بود .
- بجز "بیژن و منیژه" و "هفت قطعه کوچک " بقیه قطعات انتخاب شده برای اجرا در نخستین ارکستر به اصطلاح ملی، از ساخته های اعضای شورای این ارکستر بودند. و پیشنهاد می شود برای تغییر رپرتوار کنسرت بعدی، اعضای شورای آن هم عوض شوند.
- از عجایب ارکستر ملی حضور ساز های ملی به صورت میهمان و تنها در چند قطعه بود، حال آنکه اگر قرار است ارکستری نام ملی را یدک بکشد باید سازهای ملی همواره به طور ثابت از ترکیب گروه حاضر باشند. جای نا مناسب ساز های ایرانی هم خود دارای اشکال بود، به طوری که به سختی می شد صدای تار و سنتور را شنید و همواره تحت تاثیر صدای ساز های بادی سمفونیک بودند.
- صدا برداری نامناسب گریبان ارکستر ملی را هم گرفت تا حدی که صدای خواننده در برخی جاها شنیده نمی شد به خصوص در قسمت آخر که ارکستر صدا دهی بالایی داشت.
- خواننده در چند قسمت شعر را جویده جویده خواند و ظاهرا شعر را فراموش کرده بود.
- اجرای آثار علیزاده در جشنواره موسیقی فجر با وجود تحریم جشنواره از سوی وی برای بسیاری جای سوال داشت.
- میهمانان شب اول اجرای ارکستر ملی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، معاون هنری ارشاد، سرپرست دفتر موسیقی، حسن ریاحی(دبیر جشنواره ) بودند. سعید حجاریان نیز از حاضران در سالن بود که با ورودش به سالن با تشویق مردم به صورت ایستاده مواجه شد.
- نام شاعر قطعات با کلام در بروشور آورده نشده بود و هیچ سابقه ای نیز از خواننده ارکستر نوشته نشده بود.
-پگاه آهنگرانی که نامش به عنوان نوازنده ویلنسل در بروشور آورده شده بود ظاهرا در این اجرا غایب بود.
- به جز فردین خلعتبری، هیچ کدام از آهنگسازان قطعات اجرا شده در شب اول در سالن حضور نداشتند.
- با توجه فصل سرما صدای سرفه و عطسه حضار ، بسیاری از مخاطبان را کلافه کرده بود.
- تشویق نا به هنگام عده ای در میان اجرای "نی نوا" با اعتراض مخاطبان جدی مواجه شد.
این حاشیه نگاری ادامه دارد...
