رونمایی از سمفونی نامرئی
9 اسفند خبر دار شدم که نشست خبری "ناظری " در موزه موسیقی برگزار می شود. وقتی به موزه رفتم کسی نبود ولی اندک اندک جمع مستان رسیدند. حافظ و شهرام ناظری ، محمد رضا درویشی، هوشنگ و اردشیر کامکار، رامبد صدیف، محمود دولت آبادی، پرویز کلانتری، کیوان ساکت، داود گنجه ای و .... خلاصه کلی هنرمند آمدند و این رسم نا متعارفی برای یک نشست خبری بود و بیشتر به نشست دوستانه می مانست. کم کم نشست شروع شد و حافظ ناظری شروع کرد به معرفی کاری که قرار است به بازار بیاید.
نکات جالبی در این نشست بود که دلم نیامد از آنها بگذرم و در واقع نه حاشیه بلکه اصل ماجراست:
- حافظ ناظری پس از کلی صحبت در مورد تحصیل و داستان زندگی اش در غربت و ...، اشاره به "سمفونی رومی" کرد که قرار است تا سال آینده توسط کمپانی سونی به بازار جهانی عرضه شود.
- جالب اینجاست که این سمفونی به دلیل بسته بودن بازار فرهنگی ایران ، هرگز به ایران نمی آید و حافظ ناظری تاکید کرد که فرمهایی در اختیار شما قرار می گیرد که می توانید این اثر را پیش خرید کنید.
- حافظ ناظری در چند جای صحبت اش در مورد این سمفونی که نام رومی بر آن نهاده شده ادعا کرد حتی یک نت آن مثل چیزی نیست که تا کنون در ایران اجرا شده و اثری کاملا متفاوت و جهانی ست.
- محمد رضا درویشی در این نشست گفت: "ای کاش این اثر را می شنیدیم و در موردش قضاوت می کردیم". که با طولانی شدن صحبت اش و اشاره به دخترش که او هم در خارج تحصیل موسیقی می کند ، جوابی در مورد شنیدن اثر به او داده نشد.
- هوشنگ کامکار با صراحت و بی حاشیه از حافظ پرسید" چرا این اثر را نیاوردی تا در موردش قضاوت کنیم؟" و حافظ پاسخ داد:"هنوز اثر به طور کامل ضبط نشده".
- هوشنگ کامکار در ادامه به حافظ گفت: ای کاش اول اثر را می شنیدیم و بعد ادعا می کردی این اثر یک نت اش مثل آثار دیگر هست یا نیست. وی در ادامه گفت : این خوب است که اینقدر شجاعت داری اما این صحبتها وظیفه ات را سنگین تر می کند.
- حافظ در توضیح عنوان "سمفونی رومی" گفت: برخی می پرسند که اگر اسم این کار سمفونی است، چرا فرمش سمفونی نیست که من بارها گفته ام این اسم یک سمبل است.
- در میان بر نامه دو نفر آمدند و با میخ و چکش دیوار موزه موسیقی را سوراخ کردند تا یک بنر نصب کنند ، پس از نصب بنر معلوم شد تنها عکس حافظ ناظری است و قسمت کوچک انتهایش که چیزی نوشته شده در چاپ نیافتاده. شهرام ناظری گفت: این نوشته مهم بود که نیافتاده. سپس بنر را جمع کردند.
- حافظ در میان سخنرانی اش اشاره به هنرمندان جمع شده در این نشست کرد و وقتی به کیوان ساکت رسید گفت : " این آقا قیافه اش آشناست" که دیگران گفتند :"کیوان ساکت است". و این موجب خنده و شاید تاسف حضار شد.
- هوشنگ کامکار در واکنش به مقایسه ای که حافظ بین هنرمندان ایران و هنرمندان دیگر کشورها کرده بود گفت:"ممکن است کسی از کودکی در خارج ویلن یا ویولنسل بزند اما در ایران هم کسی هست که از کودکی سه تار می زنند یا کمانچه می زنند و یا آواز می خوانند. شما نباید آنها را با هم مقایسه کنید. آقای ساکت که اینجا حضور دارند یا آقای علیزاده در حد همان سولیستی هستند که در فلان ارکستر فیلارمونیک ساز می زنند."
- جالب اینجا بود در این هنگام هوشنگ کامکار هیچ اشاره ای به دو برادرش ارسلان و اردشیر که از نوابغ ساز های آرشه ای هستند نکرد و نام دیگر هنرمندان را بر زبان آورد که این حاکی از افتادگی اخلاقی این خانواده بود.
- وقتی یکی از خبرنگاران در مورد مدرک و طول تحصیل حافظ پرسید، وی پاسخ داد:" من در سال 2001 تحصیلم را شروع کردم و در سال 2006 از کالج موسیقی نیویورک در رشته آهنگسازی و رهبری ارکستر مدرک دیپلم موسیقی ام که به آن ور لیسانس حساب می کنند را گرفتم."
- حافظ ناظری در ادامه گفت : قرار است نامه هایی که ژوری مدرسه ای که من را پذیرفت به من نوشته اند روزی چاپ شوند.
- محمود دولت آبادی با اینکه اثر را نشنیده بود ولی چند بار از حافظ برای ساختن آن تشکر کرد و این را کاری بزرگ دانست.
- در پایان نشست شهرام ناظری گفت: " ایشان(یعنی حافظ) چون چند سال خارج بوده و حالا آمده ایران و جوان است و آرزوهایی در ذهن دارد که مثلا ستارگان موسیقی جهان بیاییند اینجا. شاید خیلی اطلاع ندارد که در مملکت ما بسیاری از جوانان با استعداد هستند که شاید حتی گرسنه اند و همانطور که دوستان اشاره کردند ما در اینجا مشکلاتی داریم..."
- درتمام طول نشست اردشیر کامکار، رامبد صدیف و کیوان ساکت هیچ حرفی نزدند و اظهار نظری نکردند.
- با اینکه از کنسرت های اسفند شهرام ناظری در تهران و اصفهان در شرف برگزاری است اما در پایان نشست و همهمه ی حضار یکی از خبرنگاران در این باره پرسید که ناظری توضیحات مختصری در مورد آن داد.
- از تمام ماجرای نشست خبری حافظ اینگونه دستگیرمان شد که قرار است سمفونی ای اجرا شود و بعد ضبط شود و در سال آینده توسط یک کمپانی خارجی در دنیا پخش شود و این کار در ایران هم پخش رسمی نخواهد داشت.



