چرا جشنواره

اولین ایامی که به حوزه ی وبلاگ نویسی وارد شدم، برایم بسیار جالب بود آدمهایی که این مطالب را می نویسند ملاقات کنم. حتی وقتی برای اولین بار با چند تن از وبلاگ نویسان موسیقی تلفنی حرف زدم کلی شادمانی کردم که با یکی از همفکرانم در موسیقی صحبتی داشتم. بعدها فهمیدم می توان حتی با این آدمها با ایمیل و چت کردن بیشتر آشنا شد. نخستین دیدار با دوستان وبلاگ نویس دیداری مجازی بود. رضا زارعی مبتکر گفتگوی مجازی همزمان بسیاری از دوستان وبلاگ نویس بود. در این نشست ها که هر پنچشنبه برگزار می شد گاهی موضوعی پیش می آمد که همه دوست داشتند اظهار نظر کنند... واینگونه شروع شد. اولین نشست رسمی صاحبان پایگاهای مجازی در شیراز به ابتکار رضا زارعی بود که البته همراهی سجاد پورقناد به عنوان سردبیر هارمونی تالک هم ستودنی بود. با اینکه در آن نشست تنها سه چهار وبلاگ نویس حضور داشتند ولی همین تعداد به قول آقای صداقت کیش در واقع بنیان گذار این این رسم یا جریان  بودند. اردیبهشت 86 در شیراز فرصتی برای وبلاگ نویسان بود تا مخاطبان خود را ببینند. با آنها در مواردی بحث کنند. دقیقا پس از آن نشست بود که اکثر این دوستان خود را موظف دیدند تا حرفه ای تر عمل کنند. زیرا تا به حال بسیاری از ما گمان می کردیم مخاطبان نیز مجازیند اما تازه در یافتیم خود ما منبعی برای اخبار دیگرانیم. تجارب، افکار ، و دیدگاه های ما برای خیلی ها جذاب بود که خود تصورش را نمی کردیم. پس با دیدگاهی دیگر کارمان را ادامه دادیم. این نشست زمینه ای شد برای طرح نشستهای دیگر که البته دیگر با آن کیفیت انجام نشد. نشست دوم در خبرگزاری مهر بود در آخرین روزهای سال 87 که با استقبال کمی روبرو شد. دلیلش واضح بود. شب عید و  گرفتاری مردم. البته اصلاع رسانی هم در این امر تاثیر داشت. به هر حال اینبار نشست بسیار جدی بود ولی برخلاف شیراز که 3روزه بود مدت این جلسه 2 ساعت بیشتر نبود. اما حضور هنرمندانی همچون پیمان سلطانی، حسین علیشاپور و روزنامه نگاران با سابقه ای چون آقایان عاطفی و مختاباد و همچنین حضور و سخنرانی دکتر سریر به عنوان مدیر عامل خانه ی موسیقی آینده ی زیبایی را پیش روی ما متصورکرد. همانجا طرح اولیه ی جشنواره را دادیم. رای آورد و هیات داوران از همین افراد تعیین شدند. اما این که « چرا جشنواره؟ »، خود بحثی دیگر داشت.

اصولا برای پیشرفت در هر رشته نیاز به رقابت است. حتی اگر درس خواندن هم رقابتی باشد نتیجه اش جالب تر می شود چه برسد به نویسندگی. من معتقدم نسلی جدید از نویسندگان موسیقی در آستانه ی تولد است که بر خلاف  بسیاری از خبرنگاران و نویسندگان موسیقی پیشین(البته به جز چند تن) که حتی از موسیقی دریافت درستی نداشتند، این نویسندگان جدید آگاهی خوبی از کار خود دارند. فاکتورهایی مانند علاقه به موسیقی، نوازدگی، شنونده ی حرفهای بودن و قلم شیوا داشتن همه در این نسل به چشم می آید. این نسل از نویسندگان موسیقی بر خلاف دیگران برای دستمزد، مصاحبه نمی کنند، نمی نویسند، گزارش تهیه نمی کنند. بلکه حتی گاهی خود خرج و مخارج عجیب و غریبی برای مصاحبه با یک هنرمند انجام می دهند. این نسل خود را وقف موسیقی می کنند. مقاله هایی که اگر هر کدام در روزنامه قرار گیرد می تواند منبع در آمدی باشد، به وسیله ی وبلاگ نویسان در رسانه ای قرار می گیرد که حتی بازدیدش در خور این همه زحمت نیست. مگر وبلاگ رسانه نیست؟ چرا هیچ کس به آن استناد نمی کند؟ چرا بازدید آن کم است؟ چرا وبلاگها برای بسیاری یک زرد نامه اند؟ اینها سوالاتی ست که تمامشان یک راه حل مشترک داشت و آن برگزاری جشنواره ی وبلاگ ها و سایتهای موسیقی بود.

اهداف بسیاری در آیین نامه ی جشنواره ذکر شده. این که وبلاگها به عنوان یک رسانه لااقل در ذهن مخاطبان رسمی شوند و اینکه حرف صاحبان وبلاگهای هنری به گوش خود موسیقی دانان برسد می توانست بهانه ی کافی را برای ادامه ی کار به ما بدهد. جشنواره ای که از متن وبلاگ نویسان موسیقی برخواسته  و از هیچ نهادی خط نمی گیرد. تنها پشتیبانی معنوی و مالی خانه ی محترم موسیقی، برای عدم درگیری با ارشاد برای گرفتن مجوز و دیگر نامه نگاری های مرسوم است. خانه ی موسیقی، خط آزاد فکری جشنواره را ارج نهاده . دکتر سریر نیز پیشتر در نشست اسفند 87 گفته بود: « ما به دنبال تولید اندیشه ایم نه محدود کردن آن». این نگاه خانه ی موسیقی به جشنواره قوت قلبی برای برگزار کنندگان آن بود.

جشنواره ی وبلاگها و سایتهای موسیقی ایران می تواند فرصت خوبی باشد برای ارزیابی آرای مخاطبان موسیقی. مخاطبانی که خود یک رسانه اند، برای استفاده ی بهتر از این اندیشه ها تنها راه برگزاری با شکوه این جشنواره است و این محقق نمی شود بجز شرکت هر چه بشتر وبلاگ نویسان موسیقی در این جشنواره.

به امید همیاری همه ی دوستان

مسئول روابط عمومی جشنواره وبلاگها و سایتهای موسیقی ایران

عطا نویدی

۱۰ خرداد ۸۸