:: Ata Navidi 's personal weblog ::

کلیپ آواز استاد شجریان

atanavidi — Mon, 09 Nov 2009 11:08:18 GMT

دوست داشتم به مناسبت تولد استاد شجریان قسمتی از فیلم خصوصی ایشان در تبریز را برای آپلود بگذارم که به دلایلی نشد. امروز این فیلم چند دقیقه ای را روی وبلاگ میگذارم . این فیلم ظاهرا در سال ۸۰ گرفته شده که استاد شجریان شعر خواجه ی شیراز (ما سر خوشان مست دل از دست داده ایم ) را در بیات ترک می خوانند. این آواز بدون همراهی ساز و به طور تصادفی اجرا شده. در ادامه ی مطلب میتوانید این فیلم را در دو کیفیت دانلود کنید:

کلیپ تصویری استاد شجریان در تبریز (بیات ترک) - کیفیت بالا

کلیپ تصویری استاد شجریان در تبریز (بیات ترک) - کیفیت متوسط

پنجره ای بسوی آفتاب

تریوی ایرانی، آذری در تور آمریکای شمالی

حمید متبسم : سه تار /پژمان حدادی : تنبک و دایره/ امام یار حسن اف : کمانچه

در هفت شهر آمریکای شمالی کنسرت می دهند.

توضیحات بیشتر : آرپژ

کنسرت گروه موسیقی ایرانی باربد

atanavidi — Tue, 03 Nov 2009 17:09:18 GMT

گروه موسیقی ایرانی باربد به آهنگسازی علی صفرزاده و با صدای سعید اسماعیلی روزهای 14 و 15 آبان ماه 1388 در سالن سینما تاتر ارشاد واقع در پارک شهید چمران کرج در ساعت 19 به اجرای برنامه می پردازد.

علی صفر زاده در گفت و گوی کوتاهی عنوان کرد: ما از اوایل سال 1388 گروه باربد را تشکیل دادیم و هدف از تشکیل این گروه ، ترویج و گسترش موسیقی دستگاهی ایران بین مردم و جوانان می باشد. تمرینات این گروه 4 ماه به طول انجامید تا در نهایت به صدا دهی و انسجام مد نظر دست پیدا کردیم.

همچنین از دیگر اهداف گروه باربد انتشار این قطعات در قالب یک آلبوم موسیقایی است که به زودی ضبط استدیو یی آن آغاز می شود.

وی در جواب این سوال که آیا آهنگسازی این مجموعه قطعات، گرایش خاصی به مکاتب آهنگسازان ایرانی دارد پاسخ داد: ساخت کلیه قطعات را از احساس خودم الهام گرفته ام وقطعاتی که می شنوید پالایش شده ی احساس درونی من نسبت به موسیقی ایران است.

صفر زاده گفت: این کنسرت در دو قسمت و در دو دستگاه شور و همایون به اجرا در می آید.

وی افزود: ما چند جوان هستیم که این گروه را تشکیل دادیم و برای برگزاری این کنسرت زحمات بسیاری را متحمل شدیم که شاید در حیطه ی کاری یک موزیسین جای نداشته باشد.

آهنگساز گروه باربد اعلام کرد: فضای مقدس موسیقی امکانات بهتر و بیشتری را طلب می کند که متاسفانه مسولان آن را جدی نگرفته اند

وی از دستندرکاران تقاضا کرد با توجه به رشد بالای موسیقی در جامعه، امکانات بیشتری را در اختیار قرار دهند تا در راه رشد موسیقی ایران گام های محکم تری برداشته شود.

او از همکاری صادقانه و دوستانه ی نوازندگان و مدیر برنامه این گروه تشکر کرد و اعضای گروه باربد را به شرح زیر اعلام نمود:

صدرا مشفقی: عود

نادیا ثابت راسخی: دف و دایره

مرتضی جهانی: تنبک

امیر یار احمدی: نی

سعید اسماعیلی: آواز

علی صفر زاده: سنتور

میترا کریم زاده: بم تار

رویا حسن زاده: هم خوان

مهدی امینی راد: تار

نادر خاتم ساز: قیچک آلتو

مصطفی جهانی: کمانچه

مدیر برنامه: محمد سلطاندوست

منبع : آرپژ

آنجا چه آمد بر سر آن سرو آزاد؟

atanavidi — Tue, 29 Sep 2009 00:47:18 GMT

برای سرو آزاد موسیقی ایران؛ پرویز مشکاتیان

نوشتن درباره ی پرویز مشکاتیان هم آسان است هم دشوار. آسان به این دلیل که آثار وی در روح و جان جامعه ای که او در آن زیست موج می زند و ظاهرا همه آن را درک می کنند؛ و دشوار اینکه به سختی می توان به لایه های پنهان آثار و حتی شخصیت هنری و خصوصی مشکاتیان پی برد. اما دردا و دریغا که در این بازی ایام قلمهامان تنها پس از پرواز هنرمندان به چرخش در می آید. اگر چه همواره سعی کرده ایم که بگوییم قدر او را پیش از مرگش می دانستیم اما باز به همان بازی تلخ روزگار می رسیم که «دردا که جر به مرگ نسنجند قدر مرد». مرگ زود هنگام مشکاتیان ثابت کرد این دریغ همان « دریغ و حسرت همیشگی ست که تا نگاه می کنی وقت رفتن است...»

کمتر کسی پیدا می شود یا بهتر بگوییم هیچ کسی از اهالی موسیقی ایرانی، از هنرمند تا علاقه مند پیدا نمی شود با آثار مشکاتیان حال و هوایی ماورایی نداشته است. کمتر کسی پیدا می شود که آثار او را از برترین آثار موسیقی ایرانی نداند و تقریبا همه او را- با کمی کم لطفی - برترین تصنیف ساز معاصر لقب می نهند. انسانی که در بیست و پنج سالگی به درجه ای بلوغ فکری و هنری می رسد که بیداد را می سازد بی شک نابغه است. گزافه نیست اگر بگوییم یک «دستان» کافی ست تا شخصی دین خود را به تاریخ هنر ایران زمین ادا کند حال آنکه پرویز مشکاتیان چندین اثر همرده و حتی بالاتر و برتر از دستان در کارنامه ی خود دارد. آثار او بی شک جوششی اند نه کوششی. تاریخ هنر تاثیرات مشکاتیان را در خود ثبت کرده. تاثیری که در آهنگسازی، ارکستراسیون، صدادهی گروه،تکنوازی، تصنیف سازی و ... بر روی نسل همزمان و بعد از خود گذاشته و خواهد گذاشت بدون تردید او را همتراز صبا نگاه خواهد داشت.

به غیر از نکات حرفه ای، شخصیت هنری مشکاتیان، شخصیتی خاص است که نمی توان بی اعتنا از کنار آن گذشت. شاید بتوان ادعا کرد او در میان موسیقی دانان و حتی خوانندگان هم عصرش دارای قوی ترین حافظه شعری بود. شعر را بجا و درست انتخاب می کرد. و حتی چنان که در پیش در آمد «کنسرت 76 گروه عارف» شنیدیم آهنگی را بسیار در خور، بر اساس یک بیت را مولانا ساخت. چنان چه وقتی به توصیف آهنگ در جلد نوار نگاهی می اندازیم، این توصیف را شعار زده نمی بینیم. به خوبی معلوم است مشکاتیان در همان حال و هوای شعر بوده و این آهنگ را ساخته. پیوستگی شعر و موسیقی در آثار مشکاتیان بهترین نمونه برای این مدعاست که اون گرچه شاعر نبود اما شعر را همچون خود شاعر می فهمید.

نکته ی مهم دیگر شخصیت هنری او جلوتر بودن از زمانه اش بود. مشکاتیان بخوبی درد جامعه را می فهمید و برای این درد مرحمی از جنس هنر تجویز می کرد و به معنای واقعی هنرمندی مردمی بود. متاسفانه امروزه به هنرمندی مردمی اطلاق می شود که با کت و کراوات به میان مردم بیایید و امضا بدهد و عکس بگیرد و نه برای مردم بلکه برای درد خودش که اغلب - شهرت و ثروت - است کار کند و مشکاتیان سالها در کنج صبوری خود خزید و کسی او را جز در چند کنسرت و یکی دو جشن خانه ی موسیقی – آن هم با ظاهری ساده، حتی ساده تر از آنچه در جلد بیداد دیده بودیم- نیافت اما آثار مشکاتیان هنوز هم از مردمی ترین آثار زمان است. در روزهایی نه چندان دور که همه به دنبال ساخت اثر میهنی برای بیان درد بودند، هنوز همان «رزم مشترک» سر آمد آهنگهای ملی میهنی بود و هست و دریغا که کسی حتی نامی از مشکاتیان نیاورد جز پس از مرگش.

مشکاتیان در آثارش عقل مصلحت اندیش را به کناری نهاد و به توصیه ی آموزگاران متاخرش بنده ی «دم» بود و آنچه را ساخت و نواخت که لحظه می گفت. و همان لحظه های ناب او تاریخ موسیقی شد. به یاد دارم در جشنواره ی موسیقی 8-9 سال پیش، «دستان» - البته با کم لطفی- به عنوان برترین اثر موسیقی چهارگاه در صد سال اخیر شناخته یا نامگذاری شد. چه کسی می گوید «چکاد» مشکاتیان برترین یا حداقل یکی از دو قطعه ی برتر چهارگاه در تاریخ موسیقی ایران نیست؟ قطعات مشکاتیان اغلب اینگونه اند. قطعاتی که برای نشان دادن تکنیک گروه نوازی و یا تکنیک شخصی نوازندگی در هر جشنواره ای اجرا می شوند. این نشان از در جای نشستن آثار مشکاتیان دارد که مانند شعر حافظ چون هر زمان تفالی بر آن بزنی حال زمانه را بازگو می کند.

اگر روشنفکران را نبض تپنده مردم بندانیم و با توصیفاتی که شد و بسیاری که در قلم نگنجد، مشکاتیان را نه تنها یک هنرمند بلکه روشنفکر بدانیم، پس مرگ مشکاتیان مرگ جامعه است. حکایت مشکاتیان حکایت ِ نسلی ست که با آرمانهایش زیست اما بدان نرسید. حکایت ِ صادق هدایت هاست. آنان که در جامعه زیستند و در غوغا و هیاهوی جامعه سوختند و درد نفهمیدن ِ نسل خواب زده به کنج صبوری شان کشید:

باید بکشد عذاب تنهایی را

مردی که ز عصر خود فراتر باشد(۱)

مرگ مشکاتیان مرگ ِ نسل خواب زده ی ماست. و چه مرگ پر معنایی داشت مشکاتیان که در خواب درگذشت حال آنکه نسل ما در خواب بود و او بیدار. بارها و بارها صدا و شکوه هایش از همرهان سست عناصر را شنیدیم و باز او را بی اعتنا بودیم و چون در گذشت همه بر پیکرش سراسیمه حاضر شدند و سخت گریستند.

--------------------

۱. این دو بیتی را شفیعی کدکنی در وصف صادق هدایت سروده اند:

گه ملحد و گه دهری و کافر باید گه دشمن خلق و فتنه پرور باشد

باید بکشد عذاب تنهایی را مردی که ز عصر خود فرا تر باشد

گزارش تشییع پیکر پرویز مشکاتیان

atanavidi — Fri, 25 Sep 2009 22:54:18 GMT

گزارش بدرقه ی مشکاتیان توسط مردم و هنرمندان + گزارش تصویری(اختصاصی)

ساعت 9 صبح روز پنجشنبه ی دومین روز پاییز ، تالار وحدت شاهد خیل عظیمی از جمعیت مشتاق موسیقی ایرانی بود که برای وداع با پرویز مشکاتیان آمده بودند. حضور هنرمندان موسیقی بر خلاف همیشه چنان گسترده بود که کمتر چهره ی نا آشنایی دیده می شد. در هر حال عدم حضور چهره های سرشناسی همچون محمدرضا شجریان، شهرام ناظری، محمد موسوی، محمدرضا لطفی، هوشنگ ابتهاج، فرهاد فخرالدینی و همچنین دوست قدیمی مشکاتیان، صادق طباطبایی در این مراسم نمود فراوان داشت.

به مانند دیگر مراسم از این دست، چند تن از دوستان نزدیک و یاران صمیمی مرحوم به روی سکوی مخصوص رفتند و چند کلامی سخن گفتند. با وجود خواننده های مسن تر و پر سابقه تری همچون علی جهاندار و قاسم رفعتی، همایون شجریان که از ابندای مراسم چشمان اشکبارش بسیار توجه همه را جلب می کرد، در پشت میکروفون قرار گرفت تا «قاصدک» را به یاد پرویز مشکاتیان بخواند و خاطره ی آن اثر هرگز منتشر نشده با صدای پدرش و مرحوم مشکاتیان را در اذهان زنده کند.

حمید نوربخش و همایون شجریان

آنچه بیش از همه مورد توجه مردم و دیگر هنرمندان قرار گرفت سخنان محمدرضا درویشی (تنظیم کننده ی آثار معروفی چون گنبد مینا و جان عشاق) بود که گله و شکایت از مسئولین و حتی دیگر هنرمندان را به اوج خود رساند و درگذشت زود هنگام مشکاتیان را «قتل» خواند که این سخن وی با ابراز احساسات شدید مردم مواجه شد.

مراسم تشییع به صحنه ی اعتراضات مردمی بدل شد

مردم از نماینده ی دولت استفبال خوبی نکردند

عکس از فرهنگ و آهنگ

شاید پر حاشیه ترین قسمت مراسم هنگامی بود که ایمانی خوشخو، معاون هنری وزیر ارشاد در جایگاه قرار گرفت تا چند کلامی سخن بگوید. به محض معرفی وی و عنوان سمتش ، مردم با سوت و دست زدنهای پی در پی و گاهی «هو» کردن به وی اجازه ی صحبت ندادند و حتی خواهشهای عباس سجادی هم کارگر نیافتاد و مردم همچنان به اعتراض خود ادامه دادند. این صحنه در نظر برخی از هنرمندان خوشحال کننده بود و حتی عده ای زیر لب آن را تحسین می کردند. این حرکت، اعتراضی نه به شخص ایمانی خوشخو بلکه به سیاستهای دولتی بود که وی در آن مشغول به کار بوده و هست، همچنان که پیش از این شاهد موضع گیری های هنرمندان سرشناسی همچون محمد رضا شجریان، کیهان کلهر و ... بودیم. اگرچه برخی از دست اندرکاران خانه ی موسیقی در حمایت از ایمانی خوشخو سخن گفتند اما به نظر نمی رسد آنها نیز از مقصود اصلی مردم بی خبر باشند.

در پایان مراسم آئین مشکاتیان، از حضار خواست تا در سکوت پدرش را بدرقه کنند تا آرامش او بر هم نخورد. شاید این درخواست فرزند مشکاتیان برای جلوگیری از احتمال هر گونه فریاد اعتراضی و شعارهای پس از آن بود.

در حاشیه

. دکتر محمد سریر،دکتر حسن ریاحی، دکتر مرتضی کاخی، نصرالله ناصح‌پور، پری ملکی، هادی منتظری، بهمن رجبی، جمشید محبی، حسین پرنیا، داود گنجه‌ای، کامبیز گنجه‌ای، بیژن، پشنگ، اردشیر و اردوان کامکار، سعید فرجپوری، بهداد بابایی، مسعود شعاری،علیرضا جواهری، هوشنگ فراهانی، کیوان ساکت، شهرام میرجلالی، حسین علیشاپور، پیمان سلطانی، شروین مهاجر، هنگامه اخوان، علی جهاندار، صدیق تعریف، قاسم رفعتی، عباس کیارستمی، عبدالحسین مختاباد، حسام‌الدین سراج، حمیدرضا نوربخش، سالار عقیلی، سینا سرلک، حسن فدائیان و ... در مراسم حضور داشتند.

. پیش از شروع، از بلندگو ی محوطه، آلبوم دستان در حال پخش بود، که به نظر نا مناسب می رسید. حرفهایی شنیده می شد که ای کاش گنبد مینا یا آستان جانان پخش می شد که تناسب بیشتری با این مراسم داشته باشد.

. در ابتدای مراسم شعری از اسماعیل خویی خوانده شد.

. ایمانی خشخو در سالن انتظار تالار از ساعتی قبل از مراسم حاضر بود و به خاطر کسالت روی صندلی نشسته بود. پیش تر هم او در مراسمی با گردنبند طبی دیده شده بود.

. اگرچه سالن انتظار تالار برای حضور هنرمندان پیش بینی شده بود اما بسیاری از چهره های سرشناس ترجیح دادند تا آخر مراسم در میان مردم در حیاط تالار و حتی در خیابانهای مجاور باشند.

. از ساعتی پیش از مراسم تشییع، حضور پلیسهای موتور سوار که باتوم به همراه داشتند چشمگیر بود.

. در هنگام آواز خواندن همایون، بسیاری از مردم با صدای بلند گریه می کردند.

. حضور وبلاگ نویسان موسیقی نیز چشمگیر بود چنان که کاملترین گزارشها را برخی از همین وبلاگها ارائه دادند.

. از ابتدای مراسم شایعه ی حضور میرحسین موسوی شنیده می شد که البته به تحقق نپیوست.

. پس از بدرقه ی پیکر مشکاتیان، از بلندگوی واقع در حیاط تالار، تصنیف «سرو آزاد» با صدا و سه تار خود پرویز مشکاتیان پخش شد که احساسات بسیاری را بر انگیخت.

. همانند تمام مراسم ختم در ایران، حواشی این برنامه پر بود از تازه شدن دیدار بسیاری از هنرمندان با یکدیگر و باز هم افسوس باقی ماند که چرا در چنین مراسمی باید همدیگر را ببینیم...

حضور چهره ها در مراسم

محمدرضا درویشی در غم فراق دوست و همکار قدیمی اش چند بار با صدای بلند گریست

دکتر محمد سریر(مدیر عامل خانه ی موسیقی) از ابتدا ی مراسم حضور داشت

حسین علیزاده در سوگ پرویز مشکاتیان

عکسها: علیرضا مهیجی

کوتاه ترین دیوار؛ وبلاگ و سایتها ی موسیقی

atanavidi — Tue, 15 Sep 2009 19:41:18 GMT

وقتی برای نخستین با تصنیف زبان آتش پخش شد، تا آنجا که خبر داشتم یکی از وبلاگهای منتشر کننده ی آن در یک روز حدود بیست و چهار هزار بازدید داشت و تقریبا هشت هزار نفر در همان روز نخست این آهنگ را دانلود کردند. چیزی نگذشت که تقریبا تمام دوستداران استاد شجریان، حتی آنهایی که به اینترنت و سایتها دسترسی نداشتند، این آهنگ را شنیدند و اینگونه «زبان آتش» منتشر شد. این در حالی بود که در همان روز نخست هیچگونه اعلام اعتراض یا تاییدی از طرف استاد شجریان و سایت دل آواز بر انتشار این اثر نشده بود تا اینکه در مصاحبه ی استاد با صدای آمریکا این اثر به طور کامل معرفی و حتی رضایت ضمنی استاد را از انتشار آن به دنبال داشت و سپس در کمال بی ادبی به ساحت هنر به طور ناقص (!) پخش شد. چند وقتی بود از یکی از وبلاگها، خبری را مبنی بر اجرا و ضبط اثری را با عنوان «آزادی» با آهنگسازی کیوان ساکت و خوانندگی استاد شجریان شنیدم. با همان حال و هوای زبان آتش، خبر را به برخی از دوستان دادم که گویا اثری در راه است و… . حدود 10 روز پس از آن ماجرا ها «آزادی» در میان بهت همگان پخش شد. دوستان با اطلاع از خبرهای موسیقی می دانستند که این اثر حتی به طور کامل میکس و تدوین نهایی نشده و قرار نیست به این زودی ها منتشر شود. ولی از آنجایی که موج و جو جامعه به سویی دیگر می رود این اثر نیز دقیقا به همان شیوه ی زبان آتش (یعنی انتشار یک روزه ی اینترنتی) پخش شد و به قولی «تیر از کمان در رفت.»

اما این بار داستان به گونه ای دیگر بود. تقریبا یک روز پس از پخش اثر، نزدیکان شرکت دل آواز، ابراز گلایه ی شرکت را به گوش دوستان رساندند و عصر همانروز، سایت رسمی استاد شجریان با اطلاعیه ای را از جانب استاد شجریان نقل کرده و پس از گلایه ی ضمنی از آهنگساز اثر، انگشت اتهام را به روی وبلاگ نویسان صاحبان سایتها نشانه رفته و صراحتا وبلاگها و سایتها را محکوم نموده است. استاد شجریان در پایان اطلاعیه تاکید می کند:«هر سایت و وبلاگی که آن را بکار گیرد، تحت پیگرد مراجع قانونی قرار خواهد گرفت.»

اینجانب پس از مطالعه ی اطلاعیه استاد شجریان به وضوح دیدم بسیاری از وبلاگها و سایتها به احترام گفته استاد شجریان، سرود مذکور را از وبلاگها برداشتند با آنکه همه می دانستند این حذف مطلب به هیچ وجه مانعی بر انتشار اثر نمی گذارد زیرا آن لینکهایی که در سایت بالاترین قرار گرفته و در واقع مرجع اصلی دانلود بوده اند، یک سایت دانلود و آپلود بود و هیچ ربطی به هیچ وبلاگی نداشته است. با این حال آیا لازم بود استاد شجریان پس از آن تایید ضمنی از پخش آهنگشان (زبان آتش) در اینترنت، در این نوبت اینگونه سخت با وبلاگها و سایتها سخن بگویند و آنان را آماج حمله ی خود قرار دهند؟ گویا در این کشور هیچ دیواری کوتاه تر از وبلاگ و وبلاگ نویسی نیست که هر اتهامی از مسائل امنیتی تا انتشار غیر قانونی یک اثر را بلافاصله به سایتها علی الخصوص وبلاگها نسبت می دهند. در اینجا باید تاکید فراوان کنم بحث بر سر چرایی عدم رضایت استاد شجریان از انتشار آهنگ نیست چرا که این اثر متعلق به ایشان بوده و طبیعتا هر وبلاگ با سایتی آن را منتشر نموده بر حقوق مادی و معنوی ایشان و البته آهنگساز تجاور کرده کما اینکه اینجانب با پخش «زبان آتش» هم به این صورت موافق نبودم زیرااین اثر ارکسترال که البته هزینه های فراوانی برای آن صرف شده بود در ابتدا بدون رضایت استاد شجریان منتشر شد و استاد حق شکایت برای انتشار آن را هم دارند. بحث بر سر این است که استاد شجریان چرا در مورد قبلی هیچ شکایتی نداشته اند ولی هم اکنون رسانه های مجازی را به بد ترین شکل (شکایت به مراجع قانونی) متهم می کنند حال آنکه شرایط هر دو اثر برای رسانه های مجازی به یک صورت است. حال آنکه اگر در حفظ اثر از سوی آهنگساز و خواننده دقت لازم صورت می گرفت هرگز شاهد داستانی این چنینی نبودیم.

استاد شجریان بهتر از هر کس می دانند رسانه ها زبان گویای مردمند و باید از آنها حمایت کرد. این یک بام و دو هوایی استاد شجریان در انتشار دو اثر مشابه و عکس العمل متفاوت ایشان می تواند تاثیرات منفی زیادی روی ذهن اصحاب رسانه بگذارد. ضمن اینکه باید در پایان تاکید بر غیر اخلاقی بودن انتشار هر اثر رسمی موسیقی در اینترنت بدون اجازه ی صاحبان اثر نمایم و بار دیگر از دوستان وبلاگ نویس و صاحبان سایتهای موسیقی بخواهم از این به بعد در قرار دادن آهنگها ی رسمی، بدون مجوز صاحبان اثر جانب احتیاط را رعایت کنند تا از به بعد شاهد آماج حملات این گونه از سوی هنرمندان سرشناس و تضعیف هویت رسانه ای مان نباشیم .

عطا نویدی

یک خاطره

atanavidi — Sun, 13 Sep 2009 18:19:18 GMT

دیروز که ساعاتی را در میان عکسها و بروشورهای کنسرت گروه جوانان چاووش در سال 77 در چالوس سیر می کردم، خاطره ای را به یاد آوردم و خالی از لطف ندیدم آن را برای شما بنویسم. و عکسهایی از آن را برایتان به نمایش بگذارم.

اولین استاد نی ام، داوود آبیاری، پس از سالها تلمذ در حضور استادانی چون کیانی نژاد، ناهید، افشار نیا، به موسسه ی چاووش تهران رفت تا از حضور جمشید عندلیبی استفاده کند. در موسسه ی چاووش استادان بزرگی تدریس می کردند و هنوز هم تدریس می کنند. این کانون در سالهای 76 – 77 به مدریت زید اله طلوعی اداره می شد. سال 1377 هنرجویان ممتاز چاووش با هم گروهی را تشکیل دادند با عنوان «جوانان چاووش» که در تهران و سایر شهرستانها به اجرای کنسرت پرداخت. به پیشنهاد داوود آبیاری گروه اجرایی به مدت سه شب در چالوس داشت. خبر که به ما رسید از حضور هنرمند سرشناسی چون آقای طلوعی بسیار خوشحال شدیم. پدرم ضیافت شامی به افتخار ایشان و دیگر اعضای هنرمند و جوان گروه ترتیب داد و خلاصه همه دور هم جمع شدیم. خوب به یاد دارم وقتی از آقای طلوعی سوال کردیم کدام کارتان خاطره انگیزتر است، با قاطعیت پاشخ داد:« بیـــــداد. بیداد یک کار دیگری بود!». بعد از صرف شام و گپ زدن چند عکس گرفتیم. در شب کنسرت اول آقای طلوعی با نوازنده ی تنبک حدود 40 دقیقه بداهه نوازی کردند. گاهی هم خودشان چند بیتی زمزمه می کردند. در قسمت دوم هم آنچنان که به خاطر می آورم، در شب اول گویا مشکلی در صدا برداری پیش آمده بود که آقای طلوعی روی سن رفت و از این جوانان به عنوان فرزندانش دفاع کرد. و آنان را امید موسیقی ایران دانست.

شبهای کنسرت هم گذشت. در همان سالها در در این فکر بودم که این جوانان روزگاری نامشان در میان موسیقی دانان دیگر خواهد درخشید. که البته همین طور هم شد. 10 سال بعد از آن روزگار در تهران – تالار کشور – دکتر حامد افشاری را دیدم که در کنار استاد شجریان، در گروه شهناز قیچک آلتو می نواخت و همچنین محمد معتمدی را در کنار استاد محمد رضا لطفی دیدم که او را آینده ی آواز ایران می نامید. این اتفاق برایم جالب بود و هست. از دیگر اعضای گروه خبری ندارم یا شاید اگر اسمشان را دیده ام با فراموشی از کنارش گذشته ام. اما امیدوارم همه ی اعضای آن گروه موفق باشند بخصوص کامیار صیقلی، آهنگساز و سرپرست گروه جوان چاووش که آهنگهایش در آن روزگار خوب به دلم می نشست و همچنین استادم، داوود آبیاری.

برای دیدن عکسها در سایز واقعی روی آنها کلیک کنید

خانه تکانی

atanavidi — Fri, 11 Sep 2009 18:22:18 GMT

تقریبا چهار سال پیش، دوست عزیز، آقای محمد دهقان اولین قالب را برای وبلاگم ساختند. این قالب تقریبا تنها نقصی که داشت زمینه ی بسیار تیره ی آن بود که گاهی خود من را برای خواندن دچار مشکل می کرد. اما از جانب حق نگذریم بسیار زیبا و شکیل بود. تلفیقی از موسیقی و خطاطی برای من ارزشی صد چندان داشت که باعث می شد آن عیب را نادیده بگیرم. آقای دهقان، از روی ارادتی که به استاد شجریان و جناب ناظری داشتند عکسی از دو خواننده ی بزرگ موسیقی ایران را به عنوان نماد موسیقی در بالای صفحه طراحی کرده بودند و البته این بر جدابیت وبلاگ می افزود. اینا همه و همه باعث شد زمانی طولانی به طرح دوست عزیزم پایبند باشم و آن را همچنان بر وبلاگم ثابت نگاه دارم. تذکر خوانندگان محترم وبلاگ و همچنین دوستی و همکاری با دوست صاحب ذوق، علیرضا مهیجی، و همچنین علاقه ی شخصی به تغییری اندک در وبلاگ، همه و همه باعث شد تا از علیرضای عزیز بخواهم تا قالبی نو برای وبلاگ طراحی کند و چون می دانستم او در کار خود حرفه ایست هیچ تذکری ندادم به جز اینکه به احترام طراح قبلی همان فرمت نوسته ی « هم نوا با سوز نی » را حفظ کند. علیرضا با هنرمندی آن نماد موسیقی که عکس دو تن از بزگان بود را به ساز « نی » تغییر داد تا همچنان که پیش از این بر این پایبند بودم در آینده نیز با احترام به همه ی بزرگان موسیقی و هنر این مرز و بوم ، از تمرکز بر روی شخص خاصی کناره بگیرم و همچنان بی طرف بنویسم. در تغییری دیگر، فونت نوشته را به Tahoma تغییر دادم نا خواندن مطلب آسانتر باشد. نکته ی دیگر تغییر کلی در آلبوم تصاویر است که هنوز در دست ساخت است و در موقع تکمیل به اطلاع دوستان خواهد رسید.

امیدوارم خوانندگان محترم وبلاگ نیز همچون من از این خانه تکانی راضی باشند. لازم است ذکر کنم به دلیل اینکه در قالب قبلی رنگ برخی از نوشته ها و همچنین لینکها با همان فضا سازگاری داشت، احتمالا اگر دوستان به آرشیو سر بزنند هنوز نقصهایی در پستهای قبلی وجود داشته باشد که البته به مرور زمان رفع خواهد شد.

موج خون

atanavidi — Tue, 08 Sep 2009 22:01:18 GMT

امروز در فیس بوک به یک وبلاگ جدید بر خوردم . که یک آهنگ زیبا برای دانلود گذاشته بود . بی مناسبت ندیدم شما هم آن را بشنوید . در وبلاگ بیداد چنین آمده است:

تصنیف «موج خون» یک تصنیف ملی میهنی است که در آواز اصفهان توسط رهام سبحانی بر روی شعری از مرحوم فریدون مشیری ساخته شده و توسط گروه بیداد اجرا گردیده. خوانندگان این تصنیف حسن شرقی و هاله سيفي زاده میباشند. این تصنیف یکی از قطعات مجموعه ی بیداد شماره ی (1) است .

بیداد شامل 8 مجموعه ی یک ساعته است که توسط گروهی با همین نام ساخته و اجرا شده. علاقه مندان برای تهیه ی این 8 سی دی می توانند با آدرس پست الکترونیکی zhouangroup@gmail.com تماس بگیرند و تقاضای خود را مطرح کنند.

شرم تان باد ای خداوندان قدرت
شرم تان باد ای خداوندان قدرت
بس کنید
بس کنید از اینهمه ظلم و قساوت
بس کنید
ای نگهبانان آزادی
نگهداران صلح
ای جهان را لطف تان تا قعر دوزخ رهنمون
سرب داغ است اینکه می بارید بر دلهای مردم،سرب داغ
موج خون است این که می رانید بر آن کشتی خودکامگی،موج خون
گر نه کورید و نه کر
گر مسلسل هاتان یک لحظه ساکت می شوند
بشنوید و بنگرید
بشنوید این وای مادرهای جان ‌آزرده است
کاندرین شبهای وحشت سوگواری می کنند
بشنوید این بانگ فرزندان مادر مردهاست
کز ستم های شما هر گوشه زاری می کنند
بنگرید این کشتزاران را که مزدوران تان
روز و شب با خون مردم آبیاری می کنند
بنگرید این خلق عالم را که دندان بر جگر بیدادتان را بردباری میکنند
دست ها از دست تان ای سنگ چشمان بر خداست
گر چه می دانم
آنچه بیداری ندارد خواب مرگ بی گناهان است،وجدان شماست
با تمام اشک هایم باز نومیدانه خواهش می کنم
بس کنید
بس کنید
فکر مادرهای دلواپس کنید
رحم بر این غنچه های نازک نورس کنید
بس کنید

تصنیف موج خون را با دو کیفیت می توانید دانلود کنید

«موج خون » آهنگساز و تنظیم رهام سبحانی ، خواننده حسن شرقی(کیفیت متوسط):

«موج خون » آهنگساز و تنظیم رهام سبحانی ، خواننده حسن شرقی(کیفیت عالی):

بیات سیاوش

atanavidi — Sat, 29 Aug 2009 15:47:18 GMT

اواخر پاییز سال ۸۷ بود که یکی از دوستان مرا دعوت کرد که به هنرکده ی یکی از استادان خوشنویسی لنگرود برویم . از آنجا که لقب استاد را امروزه برای هر هنرمند تازه کاری بکار می برنند، در ابتدا همان تصور کردم که می دانید. به هنرکده، در طبقه ی دوم یک پاساژ قدیمی، رسیدیم؛ پیش از آنکه خود خوشنویس را که پشت میز نشسته بود ببینم، چشمم که به تابلوهای خوشنویسی افتاد و گفتم: الحق استاد است!

پیش از آن یکی دوبار نام ستار خواجه تاش را شنیده بود، اما برخورد از نزدیک با وی تجربه ای جالب بود. از آنجا که تقریبا تمام اهل خوشنویسی با موسیقی ایرانی علی الخصوص استاد شجریان پیوندی ناگسستنی دارند، چند ساعتی از موسیقی و شجریان گفتیم. استاد خوشنویس از دیدارش با بزرگان موسیقی می گفت، از دیدارهایش با استاد هوشنگ ابتهاج می گفت. چند خط شعری از سایه خواند و با علاقه ی عجیبی توصیف میکرد که چگونه سایه آن را پشت تلفن برایش خوانده و او چند بیتش را به خاطر سپرده بود. بگذریم، چند آواز خصوصی از شجریان گذاشت که گوش دهیم . کلی حـــّظ کردیم. درهوای سرد و بارانی پاییز، صدای شجریان و سنتور جهانبگلو حال و هوایی گرم به محفل ما داده بود. استاد خواجه تاش ناگهان سر را از مشق بالا آورد و با حالتی عجیب گفت: تنها آرزویم دیدار چند ساعته با شجریان است. و باز مشق کرد...

با ورود یکی از شاگردان استاد، دریافتیم باید برویم. هنگام رفتن، خواجه تاش محبت کرد و یک تابلوی زیبا با همان شعر سایه به من هدیه داد. با پرروی گفتم که آیا می شود چند روزی این نوارهای خصوصی را به من قرض دهید ؟ و او با خوشرویی پذیرفت و چند نوار خصوصی از استاد شجریان را داد تا بروم و کپی اش کنم.

امروز که باران می آمد یاد آن روز بارانی پاییزی افتادم و آن محفل خصوصی شجریان با سنتور دکتر جهانبلگو را گوش دادم. حیفم آمد شمارا نیز در این لذت شریک نکنم. در این اثر استاد شجریان در یکی از روزهای سال ۶۲ برای اولین بار با دکتر جهانبگلو ساز و آوازی اجرا می کند. چیزی شبیه ماهور می خواند و نوازنده سه ساعت تمام جواب آوازش را می دهد. در نیمه ی ساز و آواز جهانبگلو آنچه شجریان خوانده را نه ماهور و نه هیچ دستگاهی دیگر توصیف می کند و ناگهان میگوید : این که شما خواندید «بیات سیاوش» بود . در ادامه شش تراک نیم ساعته را که در مجموع سه ساعت ساز و آواز استا را برای تان آپلود کردم . امیدوارم دانلود کنید و لذت ببرید:

بیات سیاوش ( استاد شجریان و دکتر جهانبگلو ۱۱/۷/۱۳۶۲) قسمت اول

بیات سیاوش ( استاد شجریان و دکتر جهانبگلو ۱۱/۷/۱۳۶۲) قسمت دوم

بیات سیاوش ( استاد شجریان و دکتر جهانبگلو ۱۱/۷/۱۳۶۲) قسمت ســوم

بیات سیاوش ( استاد شجریان و دکتر جهانبگلو ۱۱/۷/۱۳۶۲) قسمت چهارم

بیات سیاوش ( استاد شجریان و دکتر جهانبگلو ۱۱/۷/۱۳۶۲) قسمت پنجـــم

بیات سیاوش ( استاد شجریان و دکتر جهانبگلو ۱۱/۷/۱۳۶۲) قسمت ششم

دو اثر برای «آزادی»

atanavidi — Sun, 23 Aug 2009 10:29:18 GMT

چندی پیش در مطلبی به جمع آوری و معرفی تعدادی از آثار موسیقی سنتی که به تازگی منتشر شده بود پرداختم. امروز نیز به معرفی دو تصنیف می پردازم که به تازگی منتشر شده.

یکم : صبح آزادی

این اثر در ماهور ساخته شده و توسط گروه ناشناسی اجرا شده است. خوانندگی این اثر را یک خانم به عهده دارد. این آهنگ تمی حماسی دارد و انتخاب دستگاه با توجه به پیام تصنیف که نوید بخش آزادی ست بسیار همخوانی دارد.شعر تصنیف نیز سروده ی خواننده ی اثر است و آهنگسازی آن را یکی از اعضای گروه به عهده دارد. این تصنیف با مطلع شعر « ایران سراسر ستم/ بگرفت هوا رنگ غم » به مدت ۵ دقیقه و ۲۰ ثانیه از لینک زیر قابل دانلود می باشد.

صبح آزادی ، در دستگاه ماهور

دوم : آزادی

این اثر با آهنگسازی پیمان سلطانی ، رهبر ارکستر ملل در دشتی ساخته شده. اشعار این تصنیف به صورت انتخابی از چند شاعر نو پرداز کشورمان همچون احمد شاملو ، محمد مختاری و ... می باشد. این تصنیف نیز با ارکستر ایرانی و با خوانندگی یک خانم و آقا اجرا و منتشر شده. از تاریخ دقیق اجرا و انتشار این اثر اطلاع دقیقی در دست نیست. این تصنیف با مطلع « ما کشته می شویم، ما زنده می شویم ، ما از ورای کشته ی شدن زنده می شویم» را می توانید از لینک زیر دانلود کنید.

تصنیف آزادی ، ساخته ی پیمان سلطانی