:: Ata Navidi 's personal weblog ::

حمله ی انصار نیوز به استاد شجریان

atanavidi — Mon, 29 Jun 2009 10:49:18 GMT

بد نگوییم به مهتاب اگر تب داریم

چند روزیست مطلبی مضحک و جسارت آلود در مورد استا شجریان در سایت انصار نیوز منتشر شده. نویسنده ی ناموزون آن در این نوشته واکنشی به سخنان استاد شجریان در بی بی سی نشان داده که همراه با بی ادبانه ترین الفاظ همراه است. البته این نوع نقد جسارت آلود را در حوزه ی سیاست ، در نوشته های همسر یکی از وزرا دیده بودیم ولی گویا حرفهای خس و خاشاک اینان را چنان عصبانی نموده که همه اختیار از کف داده اند و سعی در بروز آنچه هستند دارند .

در ادامه از شما دعوت می کنم اصل مطلب و همچنین جوابیه ی دوست عزیزم، آقای صحافی را در لینک زیر ببینید:

ام‌کلثوم که نه؛ ساسی‌مانکن هم نیستید!

در ادامه ، مطلبی برای آرای تا نخورده نوشتم. آن را در ادامهی مطلب بخوانید:

غروب ...

atanavidi — Tue, 23 Jun 2009 15:11:18 GMT

با این غروب از غم سبـــــز چمن بگو...

باصدای: شهرام ناظری / آهنگساز: فرخزاد لایق/ شعر: سایه

با این غروب از غم سبز چمن بگو
اندوه سبزه های پریشان به من بگو
اندیشه های سوخته ی ارغوان بین
رمز خیال سوختگان بی سخن بگو
آن شد که سر به شانه ی شمشاد می گذاشت
آغوش خک و بی کسی نسترن بگو
شوق جوانه رفت ز یاد درخت پیر
ای باد نوبهار ز عهد کهن بگو
آن آب رفته باز نیاید به جوی خشک
با چشم تر ز تشنگی یاسمن بگو
از ساقیان بزم طربخانه ی صبوح
با خامشان غمزده ی انجمن بگو
زان مژده گو که صد گل سوری به سینه داشت
وین موج خون که می زندش در دهن بگو
سرو شکسته نقش دل ما بر آب زد
این ماجرا به اینه ی دل شکن بگو
آن سرخ و سبز سایه بنفش و کبود شد
سرو سیاه من ز غروب چمن بگو

از اینجا دانلود کنید

شجریان پس سی سال، سکوت سیاسی اش را شکست

atanavidi — Thu, 18 Jun 2009 13:01:18 GMT

صدای من ، همیشه خس و خاشاک خواهد ماند!

محمد رضا شجریان، استاد آواز ایران در گفتگو با بی بی سی فارسی گفت: "در شرایطی که مردم در بهت و حیرت هستند و به گفته آقای احمدی نژاد، خس و خاشاک به حرکت در آمده اند، صدای من در صدا و سیما جایی ندارد. صدای من صدای خس و خاشاک است و همیشه هم برای خس و خاشاک خواهد بود."

استاد شجریان همچنین گفتند هربار که صدای خود را از این رسانه می شنود احساس شرم می کند و بدنش می لرزد.

ایشان همچنین در نامه ای به رادیو و تلویزیون ایران نسبت به پخش آثارشان از این رسانه اعتراض کرده اند .

استاد شجریان در این نامه که خطاب به عزت الله ضرغامی رییس صدا و سیمای جمهوری اسلامی نوشته شده، از رادیو و تلویزیون که به گفته او مستمرا سرودهای میهنی او را پخش می کنند، خواسته از این کار خودداری کنند.

ایشان در این نامه نوشته اند، سرودهایی که خوانده به ویژه سرود "ای ایران ای سرای امید" متعلق به سال های ۱۳۵۷ و ۱۳۵۸ بوده و "هیچ ارتباطی با شرایط کنونی ندارد".

استاد شجریان اعلام کرده اند سازمان صدا و سیما هیچ نقشی در تهیه این آثار نداشته و به حکم قانون و شرع از این سازمان خواسته صدا و آثار او را در هیچ یک از واحدهای رادیو و تلویزیون پخش نکند و باردیگر از صدا و سیمای جمهوری اسلامی خواست با پخش آثار او" به حق و حقوقش تجاوز نکنند" چون نمی خواهد صدایش را "در صورت او ومردم امثال او بزنند".

پیش از این استاد شجریان در سال ۷۴ هم همین در خواست را کرده بودند و صدا و سیما را ، که در آن وقت به وسیله آقای لاریجانی اداره می شد ، از پخش آثارشان منع کردند .

فایل صوتی سخنان استاد شجریان

با تشکر از دل آوازhttp://www.delawaz.blogfa.com/

چرا جشنواره؟

atanavidi — Sun, 31 May 2009 07:50:18 GMT

جشنواره ی وبلاگها و سایتهای موسیقی ایران

اولین ایامی که به حوزه ی وبلاگ نویسی وارد شدم، برایم بسیار جالب بود آدمهایی که این مطالب را می نویسند ملاقات کنم. حتی وقتی برای اولین بار با چند تن از وبلاگ نویسان موسیقی تلفنی حرف زدم کلی شادمانی کردم که با یکی از همفکرانم در موسیقی صحبتی داشتم. بعدها فهمیدم می توان حتی با این آدمها با ایمیل و چت کردن بیشتر آشنا شد. نخستین دیدار با دوستان وبلاگ نویس دیداری مجازی بود. رضا زارعی مبتکر گفتگوی مجازی همزمان بسیاری از دوستان وبلاگ نویس بود. در این نشست ها که هر پنچشنبه برگزار می شد گاهی موضوعی پیش می آمد که همه دوست داشتند اظهار نظر کنند... واینگونه شروع شد. اولین نشست رسمی صاحبان پایگاهای مجازی در شیراز به ابتکار رضا زارعی بود که البته همراهی سجاد پورقناد به عنوان سردبیر هارمونی تالک هم ستودنی بود. با اینکه در آن نشست تنها سه چهار وبلاگ نویس حضور داشتند ولی همین تعداد به قول آقای صداقت کیش در واقع بنیان گذار این این رسم یا جریان بودند. اردیبهشت 86 در شیراز فرصتی برای وبلاگ نویسان بود تا مخاطبان خود را ببینند. با آنها در مواردی بحث کنند. دقیقا پس از آن نشست بود که اکثر این دوستان خود را موظف دیدند تا حرفه ای تر عمل کنند. زیرا تا به حال بسیاری از ما گمان می کردیم مخاطبان نیز مجازیند اما تازه در یافتیم خود ما منبعی برای اخبار دیگرانیم. تجارب، افکار ، و دیدگاه های ما برای خیلی ها جذاب بود که خود تصورش را نمی کردیم. پس با دیدگاهی دیگر کارمان را ادامه دادیم. این نشست زمینه ای شد برای طرح نشستهای دیگر که البته دیگر با آن کیفیت انجام نشد. نشست دوم در خبرگزاری مهر بود در آخرین روزهای سال 87 که با استقبال کمی روبرو شد. دلیلش واضح بود. شب عید و گرفتاری مردم. البته اصلاع رسانی هم در این امر تاثیر داشت. به هر حال اینبار نشست بسیار جدی بود ولی برخلاف شیراز که 3روزه بود مدت این جلسه 2 ساعت بیشتر نبود. اما حضور هنرمندانی همچون پیمان سلطانی، حسین علیشاپور و روزنامه نگاران با سابقه ای چون آقایان عاطفی و مختاباد و همچنین حضور و سخنرانی دکتر سریر به عنوان مدیر عامل خانه ی موسیقی آینده ی زیبایی را پیش روی ما متصورکرد. همانجا طرح اولیه ی جشنواره را دادیم. رای آورد و هیات داوران از همین افراد تعیین شدند. اما این که « چرا جشنواره؟ »، خود بحثی دیگر داشت.

اصولا برای پیشرفت در هر رشته نیاز به رقابت است. حتی اگر درس خواندن هم رقابتی باشد نتیجه اش جالب تر می شود چه برسد به نویسندگی. من معتقدم نسلی جدید از نویسندگان موسیقی در آستانه ی تولد است که بر خلاف بسیاری از خبرنگاران و نویسندگان موسیقی پیشین(البته به جز چند تن) که حتی از موسیقی دریافت درستی نداشتند، این نویسندگان جدید آگاهی خوبی از کار خود دارند. فاکتورهایی مانند علاقه به موسیقی، نوازدگی، شنونده ی حرفهای بودن و قلم شیوا داشتن همه در این نسل به چشم می آید. این نسل از نویسندگان موسیقی بر خلاف دیگران برای دستمزد، مصاحبه نمی کنند، نمی نویسند، گزارش تهیه نمی کنند. بلکه حتی گاهی خود خرج و مخارج عجیب و غریبی برای مصاحبه با یک هنرمند انجام می دهند. این نسل خود را وقف موسیقی می کنند. مقاله هایی که اگر هر کدام در روزنامه قرار گیرد می تواند منبع در آمدی باشد، به وسیله ی وبلاگ نویسان در رسانه ای قرار می گیرد که حتی بازدیدش در خور این همه زحمت نیست. مگر وبلاگ رسانه نیست؟ چرا هیچ کس به آن استناد نمی کند؟ چرا بازدید آن کم است؟ چرا وبلاگها برای بسیاری یک زرد نامه اند؟ اینها سوالاتی ست که تمامشان یک راه حل مشترک داشت و آن برگزاری جشنواره ی وبلاگ ها و سایتهای موسیقی بود.

اهداف بسیاری در آیین نامه ی جشنواره ذکر شده. این که وبلاگها به عنوان یک رسانه لااقل در ذهن مخاطبان رسمی شوند و اینکه حرف صاحبان وبلاگهای هنری به گوش خود موسیقی دانان برسد می توانست بهانه ی کافی را برای ادامه ی کار به ما بدهد. جشنواره ای که از متن وبلاگ نویسان موسیقی برخواسته و از هیچ نهادی خط نمی گیرد. تنها پشتیبانی معنوی و مالی خانه ی محترم موسیقی، برای عدم درگیری با ارشاد برای گرفتن مجوز و دیگر نامه نگاری های مرسوم است. خانه ی موسیقی، خط آزاد فکری جشنواره را ارج نهاده . دکتر سریر نیز پیشتر در نشست اسفند 87 گفته بود: « ما به دنبال تولید اندیشه ایم نه محدود کردن آن». این نگاه خانه ی موسیقی به جشنواره قوت قلبی برای برگزار کنندگان آن بود.

جشنواره ی وبلاگها و سایتهای موسیقی ایران می تواند فرصت خوبی باشد برای ارزیابی آرای مخاطبان موسیقی. مخاطبانی که خود یک رسانه اند، برای استفاده ی بهتر از این اندیشه ها تنها راه برگزاری با شکوه این جشنواره است و این محقق نمی شود بجز شرکت هر چه بشتر وبلاگ نویسان موسیقی در این جشنواره.

به امید همیاری همه ی دوستان

عطا نویدی

مسئول روابط عمومی جشنواره وبلاگها و سایتهای موسیقی ایران

حمیدرضا نوربخش در گفتگو با «همنوا با سوز نی»:

atanavidi — Wed, 06 May 2009 08:12:18 GMT

وبلاگها بر مدار انصاف بگردند

چندی پیش از طریق گاهنامه ی نسیما، نشریه ی محلی شهر قم، در زمینه ی مصاحبه با حمیدرضا نوربخش به من پیشنهاد همکاری شد. سیزدهم اردیبهشت در خانه ی موسیقی به دیدار او رفتیم. در پایان مصاحبه ی نیم ساعته، فرصت را مغتنم شمردم و چند سوأل در مورد وضعیت وبلاگها و سایتهای موسیقی و همچنین نظرش در مورد جشنواره ی وبلاگها و سایتهای موسیقی ایران، اختصاصا برای وبلاگم از او پرسیدم. با وجود اینکه دیر وقت بود با خوشرویی به سوالاتم پاسخ داد.

. جناب نوربخش با سلام و خسته نباشید. آیا شما به وبلاگهای حوزه ی موسیقی ایران سر می زنید و آنها را مطالعه می کنید؟

بله، کمابیش این وبلاگها را مطالعه می کنم و در جریان کار آنها هستم.

. تاثیر این وبلاگها را در رشد موسیقی چطور می بینید؟ آیا توانسته اند از عهده ی رسالت خودشان بر بیایند؟

ببینید؛ اگر در وبلاگ نویسی انصاف رعایت شود می تواند به رشد موسیقی کمک کند. بعضی اوقات بالابردنهای بیهوده و یا کوبیدنهای بیهوده وجود دارد. من چیزی که گاهی در وبلاگها و سایتها و حتی در رسانه هاییی مانند نشریات می بینم، جهت گیری های غیر کارشناسانه است. اگر در واقع مدار انصاف وجود داشته باشد و همه بر آن مدار گردش کنند هیچ مشکلی پیش نمی آید. بالاخره وبلاگها محلی هستند برای تضارب آراء، محلی است که هر کسی بیاید و نظر خاص خودش را بدهد. ولی بعضی وقتها غیر کارشناسانه و بدون هیچ مأخذی نظری می دهند وبرخی دیگر هتاکی می کنند کسی دیگر می آید و جواب او را می هد...

. پس شما دقیقا در جریان کار وبلاگها هستید.

بله ، گاهی می بینم که این مسائل پیش می آید که متاسفانه فضا را خراب می کند. ولی اگر واقعا نظر منصفانه باشد خیلی خوب و به نفع موسیقی هم هست.

. می دانید که قرار است در اواسط مرداد ماه سال جاری جشنواره ی وبلاگها و سایتهاتی موسیقی ایران برگزار شود. شما به عنوان یک هنرمند تأثیر این جشنواره را در روند کار وبلاگها چگونه می بینید؟

اگر این مسائل در جشنواره پررنگ باشد و گفته شود و در نهایت یک تعهد اخلاقی و کاری به وجود بیاید، به نظر من خیلی مؤثر خواهد بود.

. در پایان خوشحال می شوم اگر توصیه ای به نویسندگان وبلاگها و سایتها و به طور کلی نویسندگان حوزه ی موسیقی دارید بفرمایید.

من همیشه نکته ای که به روزنامه نگاران می گویم این است که تعهد خیلی مهم است. تعهد کاری، یعنی اینکه ما به کاری که می کنیم، شناخت داشته باشیم و کارشناسانه به جلو برویم. تحت تأثیر اینکه اگر از کسی خوشمان می آید و یا برعکس اگر از کسی بدمان می آید نظر ندهیم. در واقع نظرات شخصی مان را در این کار دخالت ندهیم.

. در آخر از اینکه وقت خود را در اختیار وبلاگ « همنوا با سوز نی » گذاشتید سپاسگزارم.

من هم از شما متشکرم

توضیح: مصاحبه ی اصلی بزودی (احتمالا شماره ی تیرماه) در گاهنامه ی نسیمای قم منتشر خواهد شد.

با تشکر از برادر گرامی، آقای حمیدرضا عاطفی که زمینه ی مصاحبه را فراهم نمودند

باز تاب

قسمتی کوتاه از سخنان آقای نوربخش به همراه عکس فوق با عنوان «گپ نویدی با حمیدرضا نوربحش» در روزنامه «اعتماد ملی» مورخ ۳۱ اردیبهشت در صفحه ی ۱۵ چاپ شد . ضمن تشکر از مسئول این بخش از روزنامه خواهشمندم از این پس لاقال منبع اصلی که همان وبلاگ شخصی هست را ذکر نمایند . البته این درست است که روزنامه های کثیرالانتشار از آوردن آدرس وبلاگها معذورند اما ایکاش لفظ وبلاگ را در این چند خط ذکر می نمودند تا اصالت مطلب که همانا بحث وبلاگنویسیاست حفظ شود.

لینک صفحه ی روزنامه

گفتگوی اختصاصی با پیمان سلطانی

atanavidi — Fri, 24 Apr 2009 00:12:18 GMT

وبلاگها تعصب را کنار بگذارند

افتادگی و تواضع نخستین چیزی است که در بر خورد با سلطانی به چشم می آید. اما صمیمیت و سادگی در برخوردش باعث نمی شود که فراموش کنم او یکی از مردان بزرگ هنر این مرز و بوم است. آهنگسازی و رهبری ارکستر، نوازندگی سه تار و تار و سنتور، شعر و ادبیات و طراحی و نقاشی ، همه را بگذارید کنار دید منطقی و آگاهانه ی او به جهان پیرامون آن وقت در میابید هم صحبتی چند دقیقه ای با او چقدر ارزشمند است. در 33 سال عمر فعالیت هنری اش نشانی از سستی و نا امیدی دیده نمی شود. گویا او با همه ی مشکلاتی که یک انسان برای رسیدن به اهدافش دارد کنار آمده و همچنان نیز به سوی پیشرفت می تازد، به سوی خلق آثاری نو و شاید بی بدیل.

دیدار در جلسات پیگیری جشنواره ی وبلاگها و سایتهای موسیقی ایران فرصتی را فراهم کرد تا با پیمان سلطانی قرار مصاحبه ی تلفنی را برای اعلام خبر کنسرت آینده اش را بگذارم. ساعت نزدیک به 12 شب می شد ولی او با انرژِی و مشتاقانه به سوالات اندک من پاسخ داد.

جناب آقای سلطانی باسلام و خسته نباشید . اگر ممکن است بفرمایید در حال حاضر مشغول چه کاری هستید آیا هدف خاصي را دنبال مي‌كنيد؟

به تازگی ، بر اساس تم موسیقی بختیاری و بر اساس ترانه ی محلی «شیر علیمردان »، یک راپسودی بختیاری نوشتم که حدود دوهفته وقتم را گرفت واكنون به اتمام رسيده و قرار است با ارکستر ملل در همین ماه به اجرا در آيد. این آخرین کاری است که در دست داشتم و مشغول آن بودم .

همچنين مجموعه ی شعرهای عاشقانه ی جهان است که دکلمه اش راچند سال پیش تمام کرده بودم و در حال حاضر براي اخذ مجوز فعاليت مي‌كنم كه منتشر شود.

دکلمه ی آن با صدای خودتان است ؟

بله

آیا کلیت کار و خواننده کنسرتی که پیش رو دارید مشخص شده ؟

هنوزخير. ولی کار به این صورت است که برای ارکستر سمفونیک، سازهای ملی ایرانی، دهل، کرنا و گروه کر و آواز تکخوان و قسمتی هم برای دو نوازی تنبک نوشته شده .

مدت برنامه در چه حدودی است؟

حدود بیست تا بیست پنج دقیقه

امروزه در بسیاری از وبلاگها و سایتها لوگوی کنسرت ارکستر ملل در تابستان 88 دیده می شود. آن کار در چه مرحله ای قرار دارد؟

این کاری که در همایش « شیرعلیمردان» قرار است اجرا کنیم حدود دو سه هفته است به ما پیشنهاد شده و ما پذیرفتیم که این اجرا را داشته باشیم. اما قبل از اینکه این پیشنهاد بشود در صدد بودیم که برای آماده شدن در تابستان 88 و اجرایی که قرار است داشته باشیم، کلا تمرینات مان را از اردیبهشت امسال شروع کنیم.در آن کار هم یک تعداد ترانه مربوط به دوره ی مشروطه اجراخواهيم كرد (به صورت تصنیف و ترانه)، چند قطعه از موسیقی ملل مختلف جهان را خواهيم نواخت، موسیقی قدیمی ایران که یک اثر از عبدالقادر مراغه ای است و روی آن کار می کنیم، همچنین یک سری از آثار موسیقی دستگاهی و سرود های ملی - میهنی ایران.

خواننده و احتمالا نوازندگان میهمان این کنسرت مشخص شدند؟

با خیلی ها صحبت کردیم.اگر الان گفته بشود شاید به نوعی جنبه ی تبلیغات غیر مستقیم داشته باشد. با چند خواننده ی به نام صحبت کردیم . هنوز به نتیجه قطعی نرسیدیم یعنی یک سری مسائل برای ما مورد توجه بود و یک سری مسائل برای آنها ، که هنوز به یک توافقی نرسیدیم که با کدامشان کار کنیم. این هنوز قطعی نیست و نمیتوانم خبري در اين مورد بدهم.

آیا فکر می کنید برای تابستان 88 و قبل از ماه رمضان کارآماده‌ي اجرا گردد؟

ببینید، شما می دانید که به هر حال این ارکستر با گروه کر و تکنواز و خواننده حدود 120 الی 130 نفر هستند طبعا یک حمایت مالی قوي را نیاز دارد تا بتوانیم ما این فعالیت را انجام بدهیم. ما در سالهای قبل نگرانی مان این بود که آن حامی وجود ندارد و همیشه یک گوشه نشسته بودیم منتظر اینکه یک حامی از راه برسد و کمک کند که ما بتوانیم این اجرا را انجام دهیم . اما امسال خواستیم رویه را به یک شکل دیگر عوض کنیم. یکی دو تا از چهره های موسیقی در بخش آواز و خوانندگی هستند که چهره های خوش نامی هستند و چهره های پر طرفدار و در عین حال خوشنام و با سابقه ی درخشان. خیلی ها هستند که نامدار هستند ولی سابقه ی درخشانی ندارند ولی آنهایی که مد نظر ما هستند سابقه ی درخشانی هم دارند به اين معنا كه انسان‌هاي مثبتی در بخش موسیقی هستند و در نظرعموم تاثیر مثبتی دارند. با آنها سعی کردیم به یک توافقی برسیم و به دلیل اینکه به هر حال سلیقه ی شنیدار عموم مخاطبینی که می تواند مورد توجه ما باشد خواننده پسند است یا شاید بگوییم شعر پسند است یا شاید آواز پسند است یا همه اینها با هم، ما به ناچار خواستیم یک پلی بزنیم که بتوانیم در واقع آن اسپانسر را به نوعی حذف کنیم و روی فروش بلیط حساب کنیم و بتوانیم هزینه هایمان را از آنجا دربیاوریم . اگر این به نتیجه ی قطعی برسد که ما هم داریم تمام تلاش خود را می کنیم، حتما تابستان کنسرت خواهیم داشت و تا اینجا هم که پیش رفتیم سر حرف و گفته ی خودمان هستیم مگر اینکه دوباره اتفاق خاصی بیافتد که معمولا هم این اتفاقات کم نیست و در همین مدت و هفت هشت ماه گذشته هم کم از این اتفاقات نیافتاده و لی ما سعی کردیم از آنها عبور کنیم. اگر دوباره بتوانیم از موانع عبور کنیم حتما کنسرت را برگزارخواهيم كرد.

کمی از فضای کارهای و برنامه ی های شما خارج بشویم و بیشتر به وبلاگ نویسی بپردازیم. در آخرین روزهای سال 87 مسئولیت داوری نخستین جشنواره ی وبلاگها و سایتهای موسیقی ایران را در کنار چند نفر دیگر پذیرفتید . چه انگیزه ای باعث شد تا این داوری را بپذیرید؟

اینکه من را به عنوان یک داور انتخاب کردند لطف دوستانم بوده. من در واقع خیلی در پی این نبودم که داوری این جشنواره را بپذیرم. چون کاری است که باید خیلی با دقت انجام بگیرد و حاشیه هایی بعد از پایان ماجرا وجود دارد که طبعا ترکش آن به ما خواهد خورد و یان ترکش ها خوش آیند نیست از این بابت باید بگویم که شغل تحمیل شده با بهتر بگویم خواستهی تحمیل شده است ولی تحمیل آن برای من خوشایند است چون از طرف دوستانم بوده. و من هم با کمال میل پذیرفتم و لطف آنها بود که مرا در کنار بقیه ی افراد انتخاب کردند. و انگیزه ی خاصی وجود نداشت . من فکر کردم که در یکی دو مورد شاید بتوانم نگاه منطقی ای داشته باشم و به همین خاطر پذیرفتم.

مخاطبان و نویسندگان وبلاگها بیشتر جوانها و نوجوانها هستند و چه توصیه ای برای آنها دارید؟

باور کنید من اصلا به خودم اجازه نمی دهم که کسی را نصیحت کنم و توصیه ای به کسی بکنم. من فقط یک نکته را می گویم که همیشه مد نطر خود من هم بوده ودر حال حاضر هم هست و آن اینکه من گاهی که در وبلاگها گشت و گذار می کنم ، بخش عمده ای از آن وبلاگها خیلی متعصب با یک مورد خاص برخورد می کنند. و این تعصب بیش از حدی که دارند، در آینده بیشتر خودشان را اذیت خواهد کرد. یک بعدی بودن و یک طرفه بودن و یک جانبه بودن نسبت به یک ماجرا خیلی خوش آیند نیست. بخش عمده ای از وبلاگهای موسیقی که من می بینم این مورد دامن گیرشان شده است. من را هم آزار می دهد و من مطمئن هستم که بیشتر از هر کس خودشان هم بعد مدتی آزار خواهند دید. به دلیل اینکه یک نفر را در ذهن خودشان بزرگ می کنند و بزرگ می کنند و بعد مقدس می کنند، و سپس ممکن است اینها بشکنند و اینجا خیلی اذیت خواهند شد که واقعا خیلی از این مواردی که من می بینم شکستنی هستند. این موردی است که من فکر می کنم که یک مقدار با احتیاط و یک ذره با بینش بیشتر و سنجیدن زوایای مختلف، نگاه گسترده تر به ماجرا ها و عمیق تر نگاه کردن به نکات، برای کار آنها خیلی موثر تر خواهد بود.

از اینکه وقت خود را در اختیار وبلاگ « همنوا با سوز نی » گذاشتید بسیار سپاسگزارم.

سوم اردیبهشت 88

با تشکر از دوست عزیز آرپژ تیموریان که در ویرایش متن قبول زحمت فرمودند.

برای بهمن رجبی

atanavidi — Mon, 06 Apr 2009 19:16:18 GMT

مردی که نمی شناسیم اش

اولین باری که نام بهمن رجبی را شنیدم، در توصیفش همان را شنیدم که خیلی ها می شنوند. مردی تند مزاج گاهی بد اخلاق که اگر از تو ناراحت بشود جز فحش و ناسزا نصیبت نیست. اما اولین باری که اورا دیدم جز مهربانی و صفا چیزی در اخلاق و رفتارش نبود. مردی خوش اخلاق و زود جوش در گوشه ای شلوغ از شهر بی در و پیکر تهران.

اورا در منزل یا کلاس(!) سابقش در کوچه ی پیرنیا دیدم. خانه ای محقر که یک اتاق بیشتر نداشت و یک اتاق بزرگتر که می توانستی هال و پذیرایی اش بنامی! یک صندلی با همان اورکت سبز آویزان بر آن و یک قفسه ی آهنین که می گفت هدیه ی یکی از شاگردانم است و حتی آن پارچه هایی که روی پوست تنبک طراحی کرده بودند که لابد صدایش همسایگان رجبی را آزرده نکند هم اهدایی شاگردش (یا دوستدارانش) بود. ولی عکسهای در و دیوار که خود گویای تفکر اوست، بیش از هر چیز جلوه دارد. امیر ناصر افتتاح(معلم راستین هنرش) وشاملو ، گلسرخی وفروغ ، تا دکتر آرین پور و پوستری از صادق هدایت که در پایین اش شعری از شفیعی کدکنی نوشته شده بود :

گه ملحد و گه دهری و کافر باشد/ گه دشمن خلق و فتنه پرور باشد

باید بکشد عذاب تنهایی را / مردی که ز عصر خود فراتر باشد

یک سال بعد در بعد از اینکه از آن خانه ی تنگ و تاریک در میدان امام حسین باز به میدان انقلاب برگشته به دیدارش رفتم. وقتی زنگ زدم تا آدرس را بپرسم دو سه بار درست آدرس داد تا شیر فهم شوم و بعد که پرسیدم آیا اجازه هست بیایم یا نه ، اندکی تند گفت:" منتظرم بیایید". آدرس سر راست است. در زدم و وارد شدم. این بار با دید وسیعتری او را می دیدم. محل جدید بزرگتر بود. تازه کاغذ دیواری اش را یکی از دوستانش تمام کرده بود. همه ی اجزا همان قبلی ها بود به جز عکس صادق هدایت و شعر زیر آن. وقتی از سرنوشت آن پوستر پرسیدم جواب داد:خیلی از کسانی که می آمدند می گفتند این شعر دراحوال خود توست و چون ریا بود دیگر بر دیوارنزدمش. با شاگردانش خوب حرف می زند. اجازه گرفتم که فیلم و عکس بگیرم و فقط گفت راحت باشید. شاگردانش یک به یک می آیند و می روند. در پس ذهن آدم همه ی سخنان تند رجبی مرور می شود. وقتی از او پرسیدم چرا با این همه محبت و صفا گاهی اینگونه حرف می زنید؟ اول بر افروخت بعد آرام تر شد و گفت: " وقتی من در یک گلستان در میان گلها راه می روم فقط لذت می برم و بو میکشم و می گویم به به! اما وقتی در یک زباله دانی باشم باید نسبت به همان مکان حرف بزنم و دماغم را می گیرم ". رجبی با هنرمندانی که فاسد باشند و اخلاقشان شایسته نباشد اینگونه برخورد می کند که گویی در یک زباله دانی ست. تنها ابزارش در مقابل این کج اندیشان طنز است. به قول خودش وقاحت که به اوج برسد ، طنز گزنده تر خواهد شد.

یکی از دوستان در خواست یادداشتی از وی کرد و او اینگونه از شاملو می نویسد:

"هرگز کسی این چنین فجیع به کشتن خویش بر نخواسته بود که من در زندگی نشستم"

یادم می آید که در خاطراتش می خواندم او در چه شرایطی زندگی می کرد. در محله ی فقیر نشین رشت متولد شد. و نوجوانی اش در کار کردن و کار کردن گذشت. حتی خواندم که گفته بود: "شبها برای اینکه امنیت داشته باشم نزدیک کلانتری می خوابیدم". رجبی با زحمت تنبکی را با اجازه ی برادرش می خرد و ضرب می گیرد. همه ی عوامل دست به دست هم می دهند که رجبی تفکرش با دیگران فرق کند. رجبی با سیاست هم دست پنجه نرم کردو سالها به قول خودش «هتل» بود. تفکر و دیدگاهش به زندگی فرق دارد با خیلی از کسانی که تا به حال دیدم. برای هنر احترامی صد چندان قائل است اما با بی انصافی و نا فهمی در هنر مبارزه می کند. از این همه « بت» سازی در هنر ناراحت است. در یک سخنرانی اش گفت: " ...چنان بتی از «...» ساخته اند که اگر چیزی بگویی ناراحت می روند. به شما یک عمر گفته اند خر باش و نفهم من آمده ام می گویم خودت باش و بفهم... ناراحت می شوی!؟ " آری، برای کسی که هر هفته به کوه می رود و اهل صدها آلودگی نیست خیلی آزار دهنده است کسی که دود افیون و تریاک از فضای زندگی اش می بارید و حتی از بازپروری هم گریخته بود به عنوان یک هنر مند با اخلاق معرفی شود و رجبی در جامعه منفور باشد. رجبی به دنبال نام لقب نیست. اگر بگویی « استاد» ناراحت می شود. او با ادبیاتی متفاوت و با طنزی گزنده به جنگ کج فهمی ها و دو رویی ها در موسیقی رفته و تمام هم و غم خود را در زندگی گذاشته تا گستره ی دید هنر جویان و هنر دوستان و هنر مندان را وسیع تر کند.

اگر تنبک را کامل ترین ساز ضربی دنیا بدانیم بی شک بهمن رجبی برترین نوازنده ی آن در سراسر دنیاست. او 66 سالگی در اوج قدرت و تسلط سازش را می نوازد. انتقاد می کند، و در گوشه ای شلوغ از تهران بی رحم، تنها زندگی می کند. از تمامی حالات و حرفهایش پیدا بود از این خانه ی جدید چقدر خوشش آمده. دیگر اینجا اتاقی بازتر و راحت تر دارد. حتی این خانه ی او هم برازنده اش نیست. در جایی دیگر خواندم از جفایی که به همسر و فرزندانش در طول زندگی توسط شرایط او شده چقدر دلشکسته است. رجبی روحی بزرگ دارد و این روح را باید همچون شاملو، آیدایی دیگر می پروراند و همراهی اش می کرد اما دست سرنوشت با او یار نبود. در میانه ی صحبتها چند شعر را به من می دهد و می گوید برو کپی کن و برای خودت نگه دار. با افتخار می گوید : « شاملو گفت این شعر است!» با خود می پندارم اگر هر کسی هم به جای او بود و شاملوی بزرگ به شعرش را قبول می کرد حتما لقب شاعر را به خود می داد. اما رجبی نه تنها خود را شاعر بلکه استاد تنبک هم نمی خواند و پای نامه هایش فقط می نویسد "تنبک نواز".

او خیلی بیش تر از آنکه در جامعه معرفی شده ارزش دارد. باید به گفتگویش نشست. در مورد عقایدش پرسید. پشت تنبک رجبی خرد پنهان است . پیش از آنکه تنبک نواز باشد متفکر است و همین تفکر اورا به چنین انزوایی کشانده. رجبی خود را فدای تفکرات و هنرش کرد. با تمام ضعفهایی که ممکن است یک انسان داشته باشد و رجبی هم به لحاظ انسان بودن از آن مبرا نیست . او یک تنبک نواز متفکر است، باید از او آموخت و اورا بیشتر شناخت.

آخرین مطلب سال 87

atanavidi — Thu, 19 Mar 2009 12:08:18 GMT

گزیده ای از مهمترین اتفاقات سال برای من !

سه سالی هست که رسم را بر این گذاشته ام که شب آخر سال یک مطب بر حوادث سالی که گذشت بنویسم. مسلما هر گز اتفاقات یک سال در یک مطلب با این حجم نمی گنجد اما من سعی دارم آنچه را که برای خودم از همه بیشتر اهمیت داشته را تقریر کنم و مانند هر سال در این مطلب فقط از موسیقی نمی نویسم. و اما اتفاقات برجسته ی سال 87:

سفرنامه آذربایجان و کردستان

atanavidi — Fri, 27 Feb 2009 21:09:18 GMT

پس از اتمام کاردانی ام در خوی ، بارها و بارها برای مشخص شدن وضعیت مدرکم به آنجا سفر کردم .پس از پایان سربازی و برای گرفتن مدرک برای ثبت نام کارشناسی باز هم به خوی رفتم ولی جالب اینجا بود هنوز فارغ التحصیل هم نشده بودم چه برسد به مدرک! القصّه، پس از بارها و بارها زنگ زدن به دانشگاه مربوطه گویا نشانی از مدرک کذایی ما پیدا شد و این بار 26 بهمن 1387 گرفتن مدرک کاردانی بهانه ای شد برای دیدن دوباره ی سرزمین آذربایجان و ادامه ی سفر در کردستان.

صبح ساعت 6 رسیدم به سلماس. هوا زیاد هم سرد نبود. نماز که خواندم راهی خوی شدم.کرایه هزار ودویست تومان بود. راننده می گفت اینجا دو سه ماهی هست که باران و برف درست و حسابی نیامده. برای من هم که 4 سال در آن خطه زندگی کرده بودم این سرد نبودن هوا تعجب آور بود. ساعت 7.30 رسیدم خوی. سرزمینی که بهترین روزهای زندگی را در آنجا گذراندم. نه من که بیشتر همدوره ای های من چنین احساسی نسبت به خوی داشتند. خلاصه بعد از کمی کلنجار رفتن با این کارمند و آن کارمند تازه مدرک موقت را دادند دستم و گفتند 3 ماه بعد باید اصلش را بگیری. حالا مورچه چه است که کله پاچه اش باشد! دیگر رسید جای خوب سفر... سردار شمس آوری که شاعر است و قبلا در دانشگاه کله اش بوی قورمه سبزی میداد از مهاباد ساعت 7 صبح پا را گذاشت روی گاز ماشین و تقریبا ده و نیم 11 بود که رسید به خوی. او هم مثل من بهانه هایی آورده بود برای خوی آمدنش اما هر دو خوب می دانستیم فقط برای دیدار هم این همه سفر کرده بودیم. حالا دیدارمان تازه شده بود با یاد روزها و شبهای خوی که تا صبح ساز میزدم و سردار شعر دکلمه می کرد، و یا بهبهان با آن صفای مردمش و حتی لاهیجان. هر چه بود اینبار پس از اقامتی چند ساعته در خوی راهی مهاباد شدیم. پیش از حرکت با امین پاکنهاد که او هم شاعر و مانند سردار تبعیدی بود به مزار شمس رفتیم.با امین از دلیل اینکه چرا وبلاگش را بروز نمیکند حرف زدیم.میگفت پس از شعر "شاغول" خیلی ها به خرده گرفتند و کمی دلسرد شده بود از انتشار اشعار جدیدش. اتفاقا من چقدر از "شاغول" خوشم آمده بود و احساسم را در موردش گفتم. خوب به یاد دارم برای بیرون آوردن ساز در خوی ما باید آژانش می گرفتیم تا کسی مارا نبیند و به قول معروف تابلو نشویم . اما همینجا بود که به لطف شمس تبریزی ، شهرام ناظری آمد و کنسرت اجرا کرد. حالا مردم خوی دیگر ناظری را خوب می شناسند. دوسالی هست که ناظری به خوی می رود. مراز شمس مانند بارگاه حافظ در شیراز شده. مردم می آیند فاتحه می خوانند . اشعارش که بر در و دیوار محوطه نصب شده را زمزمه می کنند، و می روند. حتی شمع هم روشن می کنند. این مردم دیگر آن کسانی که ما می شناختیم نیستند. گویا نفس شمس بر روح و جانشان اثر گذاشته.

راه افتادیم طرف مهاباد. شهری که تا به حال ندیده بودم. همیشه پیش از آنکه در جایی نو از ایران پا بگذارم، اضطرابی عجیب دارم. این بار با سردار تا خود مهاباد با صدای بلند گل صد برگ و لولیان گوش کردیم ولذتی عمیق داشتیم به قول مولانا : "همه عمر این چنین دم، نبدم شاد و خرم..." و الحق بارها این بیت بر ذهنم نقش بست که: « غافل مباش ار عاقلی، دریاب اگر صاحب دلی/ باشد که نتوان یافتن دیگر چنین ایام را» و در هوای تاریک به مهاباد رسیدیم...

خانواده های کرد، فرهنگ موسیقی

مردم کرد را از نزدیک ندیده بودم . بسیار دوستان کرد دارم اما زیستن چند روزه در میانشان برایم غنیمت بود. خانواده هایی که صمیمیت و دوستی بیش از هرچیز در آنها جلوه می کند. هر کدام از آنها یا سازی می زند یا در خانه یک ساز دارد یا اینکه لااقل بلد است بخواند. خلاصه اینکه همه به هنر ایرانی و فرهنگ کردی خود می نازند و چه زیباست لباس فاخر این سرزمین که مردمان کرد با افتخار در بر می کنند تا هنوز بر گوش هر کس فریاد کنند کرد با فرهنگ و گذشته اش زنده است، گذشته ای که غبار زورگار هم بر آن ننشسته. در خانوانده هایی که من دیدم موسیقی جایگاهی بسیار والا دارد. هر جا که رفتم سازی بود. از سه تار که دیگر ساز ملی نشانه ای از فرهنگ ایرانی شده ، تا تنبک و سنتور و حتی نی!

روز اول به غار آبی سهولان، تقریبا در حدود 40 کیلومتری جده ی مهاباد بوکان رفتیم و با سردار چندین عکس گرفتیم. ورودی اش هزار تومان بود که پیرمرد در باجه همان یک بلیط را داد و پشتش نوشت: "دونفر ،یک بلیط". غار جالبی بود ، در برخی از نقاط عمق آب به 52 متر می رسید. تنها نکته ی آزار دهنده همان کبوتر های بی شمار بود که با عث آزار هم می شد ولی اینکه در این فصل کسی در غار نبود و ما تنها بازدید کننده گان بودیم یکی از محاسن بود.

روز دوم نهار مهمان هنرمند خوب ، کاوه گلابی ( منبت کار و نجار زبر دست ) بودیم. تنبک خوبی هم می نواخت. کمی از نوازندگی شان استفاده کردم و چند عکس یادگاری با ایشان و هنرمندی هایش گرفتیم.

در روز دوم اقامت در مهاباد خدمت یکی از نوازندگان و مدرسان موسیقی رفتیم به نام طاهر میر سیدی. مهاباد یکی از برزگترین خوانندگان کرد را با نام عزیز شاهرخ در خود دارد. به هر دلیل نتوانستیم به خدمت آقای شاهرخ برویم. گویا در مهاباد مغازه ی فروش نوار و سی دی دارد. طاهر میر سیدی در گذشته همکاری هایی با ایشان نیز داشته. یکی از آثارش را نیز به من هدیه کرد که در آن همه سازی میزد! برایم جالب بود که همسرآقای میر سیدی لاهیجانی ست و طاهر از خاطراتش از کنسرت رشت و لاهیجان شهرام ناظری می گفت. با اطمینان ادعا میکرد به جز یکی دو کنسرت، در تمام کنسرتهای ناظری شرکت کرده. عکسی یادگاری که چند سال قبل با ناظری در منزلش گرفته بود به دیوار آموزشگاه زده و نمی دانم به چه دلیل الان خودش هم شبیه ناظری شده بود!

در مهاباد یکی دو نفر از دوستان قدیمی را که در خوی با هم دانشجو بودیم دیدم. دیدن دوستان قدیمی خیلی لذت بخش است به خصوص اینکه در شهری غریب باشی. با هماهنگی سردار، عصر، آرش خورشیدی (آهنگساز و سرپرست گروه حیران) که دو سه سالی هست با او از طریق اینترنت آشنا بودم از سقز به مهاباد آمد. جمع خوب و صمیمی به وجود آمد. آرش کمانچه میزد و بر خلاف دیشب که همه خواندیم و ساز زدیم، دیگر امشب همه در سکوتی عمیق محو نوازندگی آرش بودیم. سردار نیز چند بیتی حافظ دکلمه کرد. و تا پاسی از شب با خانواده ی گرم و صمیمی سردار با آرش گذراندیم.

حرکت به سوی بوکان

با اصرارهای آرش به سوی سقز حرکت کردیم. قرار شد اول به بوکان برویم تا آرش پوست برای سازش بخرد. و بعد به سقز برویم. او مدعی بود یکی از بزرگترین فرشگاه های لوازم موسیقی در بوکان است و جایی بسیار دیدنی ست. کرایه ی سواری از مهاباد تا بوکان دوهزار و پانصد تومان بود که البته آرش هم مثل دیگر عزیزان کرد نگذاشت دست در جیب کنم.

یک نویدی در بوکان

به فروشگاه رسیدیم و رفتیم داخل. بعد از سلام علیک آرش اینگونه معرفی کرد: آقای نویدی... آقای نویدی!

کریم نویدی یکی از فعالان موسیقی در بوکان است. او در سازهای بادی هم فعال است و دودوک جالبی ساخته. حتی ادعا میکرد که دودوک های ساخته ی آقای سید قاسم علوی را هم نقد کرده. خودش دیوان هم می نوازد. بیشتر کارهایش در همین ابداعات موسیقی می گذرد. سه تار برقی و مضرابهایی جدید برای عود و تار از"پوست" ساخته که در نوع خود بی نظیر بود. به گفتگو و تجزیه تحلیل در مورد این ساخته ها پرداختیم. کریم نویدی ادعا میکند این مضراب ابداعی تار را برای اساتید بزرگی همچون لطفی و علیزاده و درخشانی و... فرستاده و حتی مجید درخشانی آخرین اثرش با استاد شجریان که احتمالا بزودی به باراز می آید را با همین مضراب نواخته. از مزیتهای این مضراب صدایی نرم تر نسبت به مضرابهای فلزی است که در برخورد سیم با آن صدای "گززز" خفیفی می دهد ولی در مضرابهای پوستی این اشکال برطرف شده. وقتی از نویدی سوال کردم آیا این مضراب ساییده هم می شود؟ گفت " من برای دو سال این را تضمین میکنم". او اضافه می کند که اگر نوازنده 10 روز با این مضراب که سبکتر نسبت به مضرابهای معمول است ساز بزند به آن عادت می کند. او همین کار را برای عود انجام داده و مضراب عودش نیز قابل تامل است. در هر حال برای من به شخصه جالب بود در این نقطه ی دور افتاده نسبت به مرکز، کسانی هستند که سعی در گسترش و حتی تحول موسیقی ایران زمین دارند. به زعم من، کریم نویدی طی مدتها ممارست و کوشش و تحقیق های پی در پی بر روی سازهای ایرانی به تجربه های خوبی رسیده که باید از این تجارب استفاده کرد. پس از دیدار و گرفتن چند عکس یادگاری، یکی از مضرابهای بداعی اش را به من هدیه داد و من هم پس از بازگشت از سفر برای سجاد پورقناد فرستادم تا تحقیقات بیشتری بر روی این مضراب کند و نتیجه ی حاصل را اعلام کند.

ادامه ی راه ، سقز

باز به طرف سقر حرکت کردیم. و این بار با مینی بوس.حدودا نیم ساعت در راه بودیم تا به سقز رسیدیم. کرایه این طرف هم سیصد و پنجاه تومان با مینی بوس بود. توی مینی بوس یکی از دوستان هنرمند و عضو گروه حیران ،هیمن آسور مارا از دور دید و برایمان جا گرفت. جالب بود مرا خوب می شناخت و از صمیمیتی که داشت بسیار خوشحال شدم. انگار مدتها بود همدیگر را میشناختیم. تا سقر عکسهایی که با اساتید موسیقی داشتم برایش فرستادم.

در راه به سبب کم خوابی ای دیشب و سرمای راه بد جوری مریض شدم. بعد از دو سه روز یک حمام گرم در خانه ی آرش خورشیدی حسابی چسبید ولی عصر که رفتیم بیرون باد سردی وزید و مریضی ام بدتر شد. شب سید رضا حسینی یکی از آواز خوانان با قدرت و با احساس به منزل آرش آمد و یکی دیگر از دوستان به نام وريا فرجي که به قول آرش یکی از قدرتمند ترین نوازندگان دف میباشد با دف و دهل و تنبک این دو هنرمند را همراهی کرد. مریضی ام بر احساس دیگر دوستان هم تاثیر گذاشت . متاسفانه نتوانستم آن طور که می خواستم از همنشینی با دوستانم لذت ببرم. به هر حال تا ساز آغاز میشد حالم بهتر می شد و وقتی وقفه ای می افتاد حالم رو به بدی می رفت. سید رضا هم که از صوت خوشی برخوردار بود چندین آیه از قرآن کریم تلاوت کرد و آرامشی عجیب به فضا داد و من خوابم برد... به هر حال گذشت.

صبح دوست عزیز و ارجمند مان و نوازنده ی خوب تنبک ، هیمن آسور به منزل آرش آمد . صبح چهارگاه زدند و بعد هم ماهور و اصفهان . خیلی لذت بردم. بعد از خوردن نهار به شهر رفتیم تا دوری در شهر و بازار بزنیم. از بازار سقز هم دیدن کردم. به اتفاق دوستان خوبی همچون سید رضا و آرش چند ساعتی را در شهر گذراندیم. ساعت 7 شب برای تهران بلیط داشتم . و شب با بدرقه ی خوب دوستان راه افتادم به سمت تهران. از دیواندره و بیجار گذشتیم. به زنجان که رسیدیم برای شام توقف کردیم. از شامی که خانواده ی محترم خورشیدی مرحمت کرده بودند خوردم. تقریبا دیگر تا تهران خوابم نبرد. ساعت حدود 5 بود که به تهران رسیدم. تقریبا ساعت پنج و نیم بود که با سواری راه افتادم به طرف شمال و دقیقا 10 صبح رسیدم منزل.

سفر جالبی بود. از فرهنگ مردم خوب کرد و همنشینی با آنها لذت بردم. امیدوارم بتوانم در آینده ای نه چندان دور باز به این سرزمین زیبا سفر کنم. من در این سفر فهمیدم هیچ لذتی بالاتر از دیدن دوستان قدیمی و گذراندن لحظاتی با آنان نیست . دوستانی مثل سردار که سالهاست در غم شادی هم شریکیم...

از سپیده تا فریاد

atanavidi — Mon, 23 Feb 2009 09:37:18 GMT

در ویژه نامه ی اسفند ماه سایت شجریانی ها ، مطلبی با عنوان از سپیده تا فریاد با نگاهی به آثار استاد محمد رضا شجریان در سی سال پس از انقلاب اسلامی نوشتم. این مطلب را میتوانید از دو لینک زیر مطالعه فرمایید.

لینک در شجریانی ها

لینک در ادامه ی مطلب (متن کامل)